18 dagen vakantie in een verslag gieten, dat vraagt om heel wat schrappen.
Hieronder dan ook een beknopt verslagje. De uitgebreide versie vertel ik over twee weken met veel plezier live.
Samen met 5 Duitsers en 2 Belgen trok ik er deze paasvakantie op uit om het mooie Zuid-Afrika te verkennen. De eerste stop op onze route was Blyde River Canyon: een prachtig stukje natuur vol watervallen, meren en landschappen om “u” tegen te zeggen! In onze backpacker met de naam “Billy Bongo” werden we vriendelijk onthaald door, hoe kan het ook anders, ‘Billy’. De “bongo” sloeg op een hoekje slaginstrumenten, waar Tom en ik, vergezeld door een Afrikaan, ons aan wat improvisatie waagden. Uiteraard viel ik naast deze expert een beetje uit de toon (letterlijk en figuurlijk).
Als muzikante mag ik dan niet zo sterk zijn, maar als fotografe heb ik wel heel wat bijgeleerd deze dagen. De prachtige omgeving vroég er gewoon om om gefotografeerd te worden! Werkelijk een van de mooiste plaatsen waar ik al geweest ben…
Onze trip vervolgde zich naar het Krugerpark: het grootste natuurpark van Zuid-Afrika! Eindelijk zou ik te weten komen waar ik al die Malariapillen voor aan het slikken was. (Nu ja, “slikken”, wie mij een beetje kent weet dat pillen niet zo m’n ding zijn. Hierdoor ben ik nu al enkele weken - zoals de kleine kindjes - alles tot poeder aan het verbrijzelen en aan het oplossen in water, waardoor ik een uur later nog steeds met een vieze smaak in m’n mond zit).
Om half 6 ’s ochtends stonden we aan de poort te wachten om het park te betreden.
Het eerste uur viel er echter – buiten een mooie zonsopgang- niet veel spectaculairs te zien.
Tot ik plots Jan hoorde roepen: “Wow, wat is dat!”. Tom sprong uit de auto om te kijken welk indrukwekkend dier zich voor onze auto bevond, waarop iedereen zijn voorbeeld volgde. Jan had een kreet geslagen voor een soort duizendpoot. We waren allen druk aan het fotograferen toen er een wagen van het park naast ons stopte en enkele mannen ons bevalen niet te bewegen. Wij waren helemaal in de wolken omdat we dachten dat we een heel zeldzaam beestje gevonden hadden. Niets was minder waar: we ontvingen elk een boete van 500 Rand voor het verlaten van de wagen. Balen!
We probeerden het voorval te vergeten en te genieten van het mooie Krugerpark. Nijlpaarden, leeuwen, krokodillen, neushoorns, zebra’s, giraffen, buffels,… Ik was helemaal onder de indruk van deze dieren! Op een gegeven moment begaven we ons zelfs temidden van een groep van wel 30 olifanten. Nog nooit heb ik me zo nietig gevoeld, en nog nooit heb ik zoveel schrik gehad van een dier. Wat ’n immense beesten!
De laatste dag van ons 3-daags Krugerbezoek, besloten we toch even te gaan polsen of we niets konden regelen in verband met onze boete. Na lang aanschuiven in de rij was het onze beurt bij de procureur. Onze leugentjes ‘We dachten dat er iets aan de wagen was’ en ‘We zijn niet genoeg gewaarschuwd voor het bestaande gevaar’ bleken niet echt te werken. Als laatste argument waagde ik het op een ‘Wij zijn maar arme studentjes’, wat bleek te werken! De schade bleef beperkt tot alleen een boete voor de bestuurder. Hadden we dat even mooi geregeld…
Het volgende avontuur zou op ons wachten in Swaziland. Een klein landje binnen Zuid-Afrika. Iedereen was echter moe van het steeds vroege opstaan in Kruger en verlangde naar een dagje luieren aan het strand. Hierdoor bleef ons bezoek aan Swaziland beperkt tot een overnachting waarna we snel naar St. Lucia reden. In dit toeristische kuststadje genoten we van het strand, een braaike , wat windowshopping en vooral heerlijk niets doen.
Na nog een dagje in een natuurpark – waar vooral de neushoorns de show stalen – splitsten ieders wegen. De Duitsers zouden Kaapstad nog later op het jaar met hun geliefde of hun familie bezoeken, dus trokken Tom en ik er op ons tweetjes op uit om een van Zuid-Afrika’s mooiste plekjes te ontdekken. Vanuit Durban vlogen we naar de westkust, waar we werden opgewacht om ons naar onze backpacker te brengen. Ons verblijf voor de volgende 3 dagen bevond zich op Longstreet. Dé straat van Kaapstad: winkeltjes, restaurantjes, café’s met live muziek,… Ideaal gelegen dus! We hadden enkel een beetje pech in een kamer aan de straatkant terecht te komen, waardoor onze nachtrust eerder beperkt bleef.
Er was ons aangeraden om als het mooi weer was metéén de tafelberg op te gaan, zo was een perfect uitzicht gegarandeerd. We volgden deze raad op en vertrokken vol goede moed naar de plaats waar de anderhalfuur durende beklimming zou beginnen. Al snel bleek dat de afstand naar het beginpunt in combinatie met een temperatuur van 34 graden dodelijk waren. Als een geluk bij een ongeluk kwamen we een vrouw tegen wiens auto een platte band had. Tom bood zijn hulp aan om de band te vervangen en ik om me met haar baby’tje (dat me duidelijk niet zo leuk vond) bezig te houden. Na nog wat extra mankracht van bewoners uit de omgeving kon de vrouw haar rit vervolgen. Ze was ons erg dankbaar en bood ons een lift naar de befaamde berg aan. Tijdens deze rit beseften we dat we de afstand en de hoogtelijnen toch wat onderschat hadden en dat we de vrouw erg dankbaar mochten zijn om haar voorstel. Tom en ik kwamen al gauw overeen dat het toch een beter plan leek om de kabellift te nemen in plaats van te stappen. Na 4 minuten stijgen werden we getrakteerd op een van de mooiste uitzichten ooit! We stapten de Tafelberg rond en genoten, naast van de stilte, van uitzichten op de kust, Robbeneiland, en het stadscentrum.
De volgende dag werden we door een busje opgehaald voor de Peninsula tour. Als echte toeristen werden we van de ene plaats naar de andere gereden. Zo zagen we sealisland waar honderden zeehonden een stank om van achterover te vallen verspreidden. Ook werden we op een strand vol pinguïns getrakteerd. Hierna wisselden we het busje in voor een fiets waarmee we naar Kaap De Goede Hoop bolden. Van hieruit vertrok een wandelroute langs de prachtige kustlijn met als eindbestemming Capepoint. Een geslaagd dagje!
Onze eerste georganiseerde tour was een succes geweest. Onze tweede poging viel echter wat in het water. Donderdagochtend stonden we vol enthousiasme te wachten tot ze ons kwamen ophalen voor de wijnroute: een hele dag wijn, kaas en olijfjes proeven! Onze ontgoocheling was dan ook groot toen bleek dat ze ons waren vergeten. Gelukkig waren er nog twee plaatsjes vrij op een tour die in de namiddag plaatsvond. Zo kwamen we toch nog alles te weten over het productieproces van wijn, maar wat nog beter was: zo konden we toch nog genieten van deze lekkere drank in al haar soorten!
We zouden onze paasvakantie afsluiten met de Gardenroute: een aaneenschakeling van mooie dorpjes langs de Oostkust. Deze dorpjes bleken echter meer toeristisch dan écht mooi te zijn. Gelukkig beschikten ze wel allemaal over een strand zodat we ons kleurtje wat konden bijwerken. Hoogtepunt van deze driedaagse was -vooral voor Tom dan- de bungeesprong van een 216 meter hoge brug. Ik had voordien al verkondigd dat ik nooit de diepte zou inspringen. Ik hield me aan mijn woord en aanschouwde Tom die wél de durf had om de hoogste bungeesprong ter wereld aan te vatten. Dit was voor mij al meer dan spannend genoeg!
Op maandag was het gedaan met het mooie leven. Om vijf uur stapten we in Port Elizabeth de bus op die ons om drie uur ’s nachts terug in Bloemfontein zou droppen. Helaas! Maar… ‘t is goed geweest!!!
http://www.flickr.com/photos/stieninzuidafrika
zondag 13 april 2008
maandag 17 maart 2008
Lui weekendje
Donderdag trokken we met z’n allen naar het Windmill Casino voor een heus Jazzconcert. Toen we de zaal binnenkwamen werd ons meteen duidelijk dat deze muziekstijl vooral populair is onder de zwarte bevolking. Het optreden was zalig! Thuis zou ik nooit uit mezelf naar een Jazzconcert zijn geweest, maar na deze avond ben ik er helemaal van in de ban.
Later op de avond was er een show te zien waarin schaars geklede dames het beste van zichzelf lieten zien. Ondanks het feit dat ze nog heel veel moeten oefenen op synchroon dansen, was het wel eens leuk om zo’n spektakel met licht, pluimen, muziek e.d. te zien. (vooral de jongens waren van deze mening).
Vrijdagochtend waren we uitgenodigd op de thee in het Nationale Museum. Met de traditionele rooibosthee en milktart (lijkt beetje op flantaart) wilde ze ons onder het motto ‘beter laat dan nooit’ officieel welkom heten in hun team.
’s Avonds hadden de Duitsers ons uitgenodigd voor een traditionele maaltijd. Het werd, hoe kan het ook anders, worst! Wanneer alle potten leeg waren, werd er besloten een spelletje poker te spelen. Gelukkig was de inzet beperkt tot macaroni en lucifers, want anders had ik toch wel wat centjes verspeeld. Die centen kwamen me nog goed van pas toen we later op de avond naar Mystic trokken alwaar we de dansvloer bezetten.
Om kwart na negen ging ’s zaterdags mijn wekker af. Er was ons immers verteld dat ze om 10u onze termieten gingen komen verdelgen. Maar… natuurlijk kwamen die mannen niet! Die beesten zitten hier nu ondertussen al meer dan een week. Als je dan bedenkt dat een koningin 5000 eitjes per dag legt, en al onze plafonds, muren en meubels van hout zijn, versta je waarschijnlijk wel waarom we die beesten hier zo gauw mogelijk weg willen.
Doordat die mannen niet kwamen konden Nathalie, Monica en ik wat vroeger vertrekken om te gaan winkelen. Het werd een leuk, maar helaas niet echt vruchtbaar, shopmiddagje.
’s Avonds werden we verwacht bij Derek (de man van het museum die altijd veel te vriendelijk is) en zijn vrouw Lulu. Zij had voor ons een rijstmaaltijd bereid met rozijntjes, curry, cocospoeder, banaan,… Wel even een gênant moment toen Tom en ik onze eerste hap in de mond hadden wanneer ons gevraagd werd om elkaars handen vast te nemen voor het gebed. Na de maaltijd werden we voorzien van thee en dessert en een hoop diepzinnige levensvragen. Ook werden we gevraagd om voor hen, en een hele hoop genodigden, eens stoofvlees te komen maken. Maar dat zal pas voor na de paasvakantie zijn.
Zondag werd ik wakker geroepen door Marc die op onze scheidingsmuur was geklommen om me mee te delen dat hij voor ons ontbijt aan het maken was. De eitjes en warme chocomelk werden het begin van de meest luie dag die ik hier al beleefd heb. Beetje bij de buren rondhangen, beetje in de zon zitten, wat backpackers boeken,…
Toch een spannend moment die dag was het moment waarop ik mijn eerste malaria-pil moest innemen. Marc was me twee dagen voordien al voorgegaan en had hartkloppingen, maagpijn en vermoeidheid ervaren. (Een andere mogelijke bijwerking is ‘opgewondenheid’, wat volgens mij toch ook het geval was bij hem, want die avond is Kim in zijn slaapkamer beland, waardoor we nu een koppeltje in de groep hebben.) Gelukkig bleef ik gespaard van al deze kwaaltjes. Zo was het dan ook geen probleem om ’s avonds mee op restaurant te gaan. We belandden in de Cubana, waar de muziek en cocktails ons meteen naar een ander continent voerden. Na onze maaltijd werden we getrakteerd op live gitaar muziek. Omdat we onze tafel moesten verschuiven om de gitarist wat plaats te geven, kregen we ter compensatie waterpijp en elk een shooter aangeboden. Dit was natuurlijk een tactische zet, want één shooter smaakt natuurlijk naar meer. Zo hebben we dan ook nog een geruime tijd in de lounge gezeten om de grappigste namen van de kaart uit te proberen…
Vandaag (maandag) is het weer hier enorm omgeslagen. Lange broek, dikke pull en gesloten schoenen zijn dé dresscode voor deze grauwe regendag. Ik hoop dat we gauw weer een zonnetje zullen zien, want vrijdag vertrekken we immers op onze 18-daagse rondreis. Mijn volgende verslagje en foto’s zullen dan ook nog even op zich laten wachten, maar het zal de moeite zijn!!!
Later op de avond was er een show te zien waarin schaars geklede dames het beste van zichzelf lieten zien. Ondanks het feit dat ze nog heel veel moeten oefenen op synchroon dansen, was het wel eens leuk om zo’n spektakel met licht, pluimen, muziek e.d. te zien. (vooral de jongens waren van deze mening).
Vrijdagochtend waren we uitgenodigd op de thee in het Nationale Museum. Met de traditionele rooibosthee en milktart (lijkt beetje op flantaart) wilde ze ons onder het motto ‘beter laat dan nooit’ officieel welkom heten in hun team.
’s Avonds hadden de Duitsers ons uitgenodigd voor een traditionele maaltijd. Het werd, hoe kan het ook anders, worst! Wanneer alle potten leeg waren, werd er besloten een spelletje poker te spelen. Gelukkig was de inzet beperkt tot macaroni en lucifers, want anders had ik toch wel wat centjes verspeeld. Die centen kwamen me nog goed van pas toen we later op de avond naar Mystic trokken alwaar we de dansvloer bezetten.
Om kwart na negen ging ’s zaterdags mijn wekker af. Er was ons immers verteld dat ze om 10u onze termieten gingen komen verdelgen. Maar… natuurlijk kwamen die mannen niet! Die beesten zitten hier nu ondertussen al meer dan een week. Als je dan bedenkt dat een koningin 5000 eitjes per dag legt, en al onze plafonds, muren en meubels van hout zijn, versta je waarschijnlijk wel waarom we die beesten hier zo gauw mogelijk weg willen.
Doordat die mannen niet kwamen konden Nathalie, Monica en ik wat vroeger vertrekken om te gaan winkelen. Het werd een leuk, maar helaas niet echt vruchtbaar, shopmiddagje.
’s Avonds werden we verwacht bij Derek (de man van het museum die altijd veel te vriendelijk is) en zijn vrouw Lulu. Zij had voor ons een rijstmaaltijd bereid met rozijntjes, curry, cocospoeder, banaan,… Wel even een gênant moment toen Tom en ik onze eerste hap in de mond hadden wanneer ons gevraagd werd om elkaars handen vast te nemen voor het gebed. Na de maaltijd werden we voorzien van thee en dessert en een hoop diepzinnige levensvragen. Ook werden we gevraagd om voor hen, en een hele hoop genodigden, eens stoofvlees te komen maken. Maar dat zal pas voor na de paasvakantie zijn.
Zondag werd ik wakker geroepen door Marc die op onze scheidingsmuur was geklommen om me mee te delen dat hij voor ons ontbijt aan het maken was. De eitjes en warme chocomelk werden het begin van de meest luie dag die ik hier al beleefd heb. Beetje bij de buren rondhangen, beetje in de zon zitten, wat backpackers boeken,…
Toch een spannend moment die dag was het moment waarop ik mijn eerste malaria-pil moest innemen. Marc was me twee dagen voordien al voorgegaan en had hartkloppingen, maagpijn en vermoeidheid ervaren. (Een andere mogelijke bijwerking is ‘opgewondenheid’, wat volgens mij toch ook het geval was bij hem, want die avond is Kim in zijn slaapkamer beland, waardoor we nu een koppeltje in de groep hebben.) Gelukkig bleef ik gespaard van al deze kwaaltjes. Zo was het dan ook geen probleem om ’s avonds mee op restaurant te gaan. We belandden in de Cubana, waar de muziek en cocktails ons meteen naar een ander continent voerden. Na onze maaltijd werden we getrakteerd op live gitaar muziek. Omdat we onze tafel moesten verschuiven om de gitarist wat plaats te geven, kregen we ter compensatie waterpijp en elk een shooter aangeboden. Dit was natuurlijk een tactische zet, want één shooter smaakt natuurlijk naar meer. Zo hebben we dan ook nog een geruime tijd in de lounge gezeten om de grappigste namen van de kaart uit te proberen…
Vandaag (maandag) is het weer hier enorm omgeslagen. Lange broek, dikke pull en gesloten schoenen zijn dé dresscode voor deze grauwe regendag. Ik hoop dat we gauw weer een zonnetje zullen zien, want vrijdag vertrekken we immers op onze 18-daagse rondreis. Mijn volgende verslagje en foto’s zullen dan ook nog even op zich laten wachten, maar het zal de moeite zijn!!!
dinsdag 11 maart 2008
Johannesburg & Pretoria
Vrijdagavond trokken we met z'n negenen richting Johannesburg. Na een rit van een dikke 4 uur kwamen we aan bij onze backpacker waar we, buiten de vele mieren, een goede nacht doorbrachten.
Gesterkt door een ontbijt met spek en eieren reden we de volgende ochtend de grote stad in. Vanop de 50e verdieping van een of ander gebouw hadden we een mooi overzicht over "Joburg". Vanaf de top bepaalden we onze route die we later te voet aanvatten. Iedereen had ons gewaarschuwd dat Johannesburg zo gevaarlijk is, maar zelfs te voet onder de menigte had ik nooit een onveilig gevoel. (Waarschijnlijk is dit juist het gevaar, dat je het niet verwacht).
Later op de dag bezochten we Montecasino: een van de grootste touristische trekpleisters van de stad. In dit Casino hebben ze namelijk Toscane nagebouwd. Echt een heel raar gevoel: je zit binnen in dat gebouw maar toch lijkt het alsof je door de straten in Italie wandelt.
`s Avonds reden we door naar Pretoria waar we zondag op ontdekkingstocht gingen. Aangekomen bij onze backpacker bleek er geen elektriciteit te zijn. ( In Z-A hebben ze problemen met de distributie van elektriciteit waardoor er zich soms stroompannes van enkele uren voordoen). We werden dus naar onze kamers geleid met een kaarsje: had nog wel z`n charmes!
Een paar Duitsers die daar ook zaten raadden ons een feestje in de buurt aan. Zo belandden we op de parking van een supermarkt waar een openluchtfuif aan de gang was. Wij als blanken vertegenwoordigden zowat de volle 1% van de aanwezige bevolking, een heel raar gevoel. Toen de muziek tegen twaalf uur stopte en de Duitsers ons naar een nieuwe feestplek leidden, kwamen we op een plein waar plots álle blanken zaten. Bizar hoe de feestjes hier zo gescheiden verlopen.
Na een korte nacht en wederom een stevig ontbijt (Ditmaal inclusief frieten! Amai, ze eten hier echt bij álles frietjes!) maakten we kennis met Jan. Jan was een kennis van onze Duitse Jan. Deze man woonde al 23 jaar in Pretotia en was dus de aangewezen persoon om ons rond te leiden. Zo zagen we het mooie centrum met veel gebouwen in zandsteen (wederom een Italie-gevoel), het Krugermuseum, het voortrekkersmonument, een fort en nog een of ander prachtig regeringsgebouw. Jan, onze gids, leek precies een beetje ontgoocheld dat we niet alle uitleg over de geschiedenis lazen, maar wij wilden gewoon op 1 dag zoveel mogelijk zien…
Tegen half 11 's avonds kwamen we terug thuis van ons weekendje cultuur. Daar troffen we Andreas' lege kamer aan. Hij is zaterdag terug naar Duitsland gevlogen omwille van problemen met zijn vriendin. We zitten nu dus nog maar onder ons tweetjes in ons appartement. Geen file meer aan de badkamerdeur…
Verder hebben we deze week ook onze rondreis geregeld. Volgende vrijdag vertrekken we met twee wagens richting krugerpark. Ik moet dus stilletjesaan mijn malariapillen beginnen te slikken. Iedereen lacht hier met mijn merk van pillen dat blijkbaar bekend staat om zijn vele bijwerkingen. Na het lezen van de bijsluiter heb ik er toch ook een beetje schrik van gekregen…
De tweede week zouden Tom en ik met een binnenlandse vlucht naar Kaapstad vliegen en dan van daaruit de befaamde Gardenroute volgen. Hele mooie vooruitzichten dus! Ik kijk er al naar uit…
(Foto`s op www.flickr.com/photos/stieninzuidafrika)
Gesterkt door een ontbijt met spek en eieren reden we de volgende ochtend de grote stad in. Vanop de 50e verdieping van een of ander gebouw hadden we een mooi overzicht over "Joburg". Vanaf de top bepaalden we onze route die we later te voet aanvatten. Iedereen had ons gewaarschuwd dat Johannesburg zo gevaarlijk is, maar zelfs te voet onder de menigte had ik nooit een onveilig gevoel. (Waarschijnlijk is dit juist het gevaar, dat je het niet verwacht).
Later op de dag bezochten we Montecasino: een van de grootste touristische trekpleisters van de stad. In dit Casino hebben ze namelijk Toscane nagebouwd. Echt een heel raar gevoel: je zit binnen in dat gebouw maar toch lijkt het alsof je door de straten in Italie wandelt.
`s Avonds reden we door naar Pretoria waar we zondag op ontdekkingstocht gingen. Aangekomen bij onze backpacker bleek er geen elektriciteit te zijn. ( In Z-A hebben ze problemen met de distributie van elektriciteit waardoor er zich soms stroompannes van enkele uren voordoen). We werden dus naar onze kamers geleid met een kaarsje: had nog wel z`n charmes!
Een paar Duitsers die daar ook zaten raadden ons een feestje in de buurt aan. Zo belandden we op de parking van een supermarkt waar een openluchtfuif aan de gang was. Wij als blanken vertegenwoordigden zowat de volle 1% van de aanwezige bevolking, een heel raar gevoel. Toen de muziek tegen twaalf uur stopte en de Duitsers ons naar een nieuwe feestplek leidden, kwamen we op een plein waar plots álle blanken zaten. Bizar hoe de feestjes hier zo gescheiden verlopen.
Na een korte nacht en wederom een stevig ontbijt (Ditmaal inclusief frieten! Amai, ze eten hier echt bij álles frietjes!) maakten we kennis met Jan. Jan was een kennis van onze Duitse Jan. Deze man woonde al 23 jaar in Pretotia en was dus de aangewezen persoon om ons rond te leiden. Zo zagen we het mooie centrum met veel gebouwen in zandsteen (wederom een Italie-gevoel), het Krugermuseum, het voortrekkersmonument, een fort en nog een of ander prachtig regeringsgebouw. Jan, onze gids, leek precies een beetje ontgoocheld dat we niet alle uitleg over de geschiedenis lazen, maar wij wilden gewoon op 1 dag zoveel mogelijk zien…
Tegen half 11 's avonds kwamen we terug thuis van ons weekendje cultuur. Daar troffen we Andreas' lege kamer aan. Hij is zaterdag terug naar Duitsland gevlogen omwille van problemen met zijn vriendin. We zitten nu dus nog maar onder ons tweetjes in ons appartement. Geen file meer aan de badkamerdeur…
Verder hebben we deze week ook onze rondreis geregeld. Volgende vrijdag vertrekken we met twee wagens richting krugerpark. Ik moet dus stilletjesaan mijn malariapillen beginnen te slikken. Iedereen lacht hier met mijn merk van pillen dat blijkbaar bekend staat om zijn vele bijwerkingen. Na het lezen van de bijsluiter heb ik er toch ook een beetje schrik van gekregen…
De tweede week zouden Tom en ik met een binnenlandse vlucht naar Kaapstad vliegen en dan van daaruit de befaamde Gardenroute volgen. Hele mooie vooruitzichten dus! Ik kijk er al naar uit…
(Foto`s op www.flickr.com/photos/stieninzuidafrika)
dinsdag 4 maart 2008
Clarens
Vrijdagochtend had Meneer Kleynhans, onze docent, ons uitgenodigd om het oorlogsmuseum te bezoeken. Na een rondleiding haalde hij uit zijn auto een picknickmand. Zijn vrouw had een ‘verrassinkie’ meegegeven. Zo genoten we van enkele Zuid-Afrikaanse delicatessen in de mooie tuin van het museum.
Voor de namiddag had ik bij ZPR ‘verlof’ gevraagd, zodat we tegen 2u richting Clarens konden vertrekken. Mijn vrees voor de rijkwaliteiten van Jan bleken terecht toen hij voor het rode licht tegen de auto voor ons reed. Gelukkig bleef de schade beperkt (een gebroken nummerplaat voor ons en een bluts voor de vrouw) en waren we verzekerd voor dit alles. Toen we tegen de avond aankwamen op de plaats van bestemming zochten we een slaapplaats. Zo vonden we een tof plekje waar we een kamer kregen met 7 stapelbedden, allen gezellig samen: net scoutsweekend!
De volgende dag trokken we naar het Royal Natal National Park.
We waren de kaart aan het bestuderen toen we zagen dat een aap onze auto aan het vandaliseren was. Gelukkig bleef wederom de schade beperkt!
Een tocht door de bergen zou ons naar een van de hoogste watervallen ter wereld leiden.
En wat voor een toch!!! 3 uur stappen in de Zuid-Afrikaanse zon, berg op, berg af, de rivier oversteken, een ladder op, een rots die voorzien was van ijzeren pinnen beklimmen, nog eens de rivier oversteken,… Ik was kapot toen we eindelijk de waterval zagen! Moet bekennen dat ik iets meer van deze beruchte waterval had verwacht: je kon de smalle waterstraal enkel vanuit de verte zien, maar hoog was ze wél! Dan moesten we natuurlijk nog terug. Iedereen moest het park uit voor 6u (tegen 7u wordt het hier al stilaan donker). Dus doorstappen was de boodschap...
We waren al bijna een uur terug naar Clarens aan het rijden, toen Marc bedacht dat hij zijn gsm op het dak van de auto had laten liggen. Gevolg: terug naar het park, een hele avond in de auto met gevaarlijke Jan achter het stuur, geen gsm meer te vinden, en alle restaurantjes die gesloten waren toen we tegen 11uur in het dorp aankwamen.
Op zondag werd ik uit bed gezet door Tom die een kat dat kamer had ingestuurd. Fit en monter (en stijf van de vorige dag) bezochten we ‘the Basotho village’, een beetje het lokale Bokrijk. Hier kregen we ook het traditionele bier te drinken: leek wel een mengeling van appelsiensap en bier. Niet héél vies, maar ik verkies toch nog steeds een Stella!
In de namiddag reden we een berg op, waar we onze auto op de parking lieten staan en te voet verder trokken. Wauw, ik denk dat ik zowat de mooiste plek op aarde gezien heb! Hoog in de bergen, een prachtig uitzicht, haren in de wind en een zalige stilte.
Tijdens de lange rit terug naar Bloem zagen we rondom ons de hele tijd prachtige bliksemflitsen. Helemaal zoals in de film: van de lucht tot op de grond, met wel 7 vertakkingen! Toen ik ’s avonds in m’n bedje lag had het onweer ons bereikt, en onweer is hier echt wel ON-weer…
(Foto’s staan op Flickr, helaas tonen ze nog niet half hoe mooi het er in werkelijkheid uitzag)
Voor de namiddag had ik bij ZPR ‘verlof’ gevraagd, zodat we tegen 2u richting Clarens konden vertrekken. Mijn vrees voor de rijkwaliteiten van Jan bleken terecht toen hij voor het rode licht tegen de auto voor ons reed. Gelukkig bleef de schade beperkt (een gebroken nummerplaat voor ons en een bluts voor de vrouw) en waren we verzekerd voor dit alles. Toen we tegen de avond aankwamen op de plaats van bestemming zochten we een slaapplaats. Zo vonden we een tof plekje waar we een kamer kregen met 7 stapelbedden, allen gezellig samen: net scoutsweekend!
De volgende dag trokken we naar het Royal Natal National Park.
We waren de kaart aan het bestuderen toen we zagen dat een aap onze auto aan het vandaliseren was. Gelukkig bleef wederom de schade beperkt!
Een tocht door de bergen zou ons naar een van de hoogste watervallen ter wereld leiden.
En wat voor een toch!!! 3 uur stappen in de Zuid-Afrikaanse zon, berg op, berg af, de rivier oversteken, een ladder op, een rots die voorzien was van ijzeren pinnen beklimmen, nog eens de rivier oversteken,… Ik was kapot toen we eindelijk de waterval zagen! Moet bekennen dat ik iets meer van deze beruchte waterval had verwacht: je kon de smalle waterstraal enkel vanuit de verte zien, maar hoog was ze wél! Dan moesten we natuurlijk nog terug. Iedereen moest het park uit voor 6u (tegen 7u wordt het hier al stilaan donker). Dus doorstappen was de boodschap...
We waren al bijna een uur terug naar Clarens aan het rijden, toen Marc bedacht dat hij zijn gsm op het dak van de auto had laten liggen. Gevolg: terug naar het park, een hele avond in de auto met gevaarlijke Jan achter het stuur, geen gsm meer te vinden, en alle restaurantjes die gesloten waren toen we tegen 11uur in het dorp aankwamen.
Op zondag werd ik uit bed gezet door Tom die een kat dat kamer had ingestuurd. Fit en monter (en stijf van de vorige dag) bezochten we ‘the Basotho village’, een beetje het lokale Bokrijk. Hier kregen we ook het traditionele bier te drinken: leek wel een mengeling van appelsiensap en bier. Niet héél vies, maar ik verkies toch nog steeds een Stella!
In de namiddag reden we een berg op, waar we onze auto op de parking lieten staan en te voet verder trokken. Wauw, ik denk dat ik zowat de mooiste plek op aarde gezien heb! Hoog in de bergen, een prachtig uitzicht, haren in de wind en een zalige stilte.
Tijdens de lange rit terug naar Bloem zagen we rondom ons de hele tijd prachtige bliksemflitsen. Helemaal zoals in de film: van de lucht tot op de grond, met wel 7 vertakkingen! Toen ik ’s avonds in m’n bedje lag had het onweer ons bereikt, en onweer is hier echt wel ON-weer…
(Foto’s staan op Flickr, helaas tonen ze nog niet half hoe mooi het er in werkelijkheid uitzag)
zondag 24 februari 2008
Weer weekend
Vrijdagavond was het weer rugby-tijd. Alsof wij ongeluk brengen, verloren de Cheetahs, die vorig jaar kampioen speelden, voor de tweede keer. ’s Avonds zakten we af naar Mystics, waar we een dansje placeerden. Het was echt leuk, waardoor het de volgende ochtend wel een beetje pikte toen mijn wekker om iets voor zeven afliep…
We hadden een wagen gehuurd om naar Soetdoring, een natuurpark in de buurt, te rijden. Ik was al superblij dat ik zebra’s had gezien, toen bleek dat ze ook een apart stuk hadden met leeuwen en Cheetahs. ‘Betreden op eigen risico’ werd ons gewaarschuwd, dus…raampjes toe! En plots waren ze daar: 4 leeuwen lagen gewoon langs de kant van de weg. Was wel efjes schrikken toen ik hen in de gaten kregen!! Prachtige dieren wel! En zo werd ook mijn doel om 1 dier van ‘the big five’ te zien, bereikt!
De cheetahs zaten helaas iets verder van ons verwijderd, maar wederom oh-zo-mooi!
’s Avonds bezochten we een restaurantje dat Derek ons had aangeraden. Hij had ons wel verteld dat het een restaurant van een iets hogere prijsklasse was. Wanneer we de rekening kregen was onze verbazing dan ook groot toen bleek dat we voor nog geen 20 euro per persoon hadden genoten van een voorgerecht, hoofdgerecht én wijn!
Zondag was het opkuisdag: wassen, frigo uitkuisen, afwassen,…
We waren net ons huiswerk aan het maken toen Marc kwam vragen om mee te gaan zwemmen. Helaas bleek het zwembad gesloten waardoor we overschakelden naar plan B: minigolf. Dat is eigenlijk echt nog eens leuk om te doen!
De tijd vliegt: vandaag zijn we hier immers al ¼ van onze tijd hier en er is nog zoveel dat we moeten doen. We zijn stillekesaan begonnen aan onze voorbereidingen van onze grote reis tijdens de paasvakantie. Marc, Jan, Monica, Tom & ik zouden Kaapstad, de tuinroute en het Krugerpark willen aandoen, maar er moet nog véééél geregeld worden. Hoog tijd om hier eens deftig werk van te maken want zoals ik al zei: het gaat zo snel allemaal!
We hadden een wagen gehuurd om naar Soetdoring, een natuurpark in de buurt, te rijden. Ik was al superblij dat ik zebra’s had gezien, toen bleek dat ze ook een apart stuk hadden met leeuwen en Cheetahs. ‘Betreden op eigen risico’ werd ons gewaarschuwd, dus…raampjes toe! En plots waren ze daar: 4 leeuwen lagen gewoon langs de kant van de weg. Was wel efjes schrikken toen ik hen in de gaten kregen!! Prachtige dieren wel! En zo werd ook mijn doel om 1 dier van ‘the big five’ te zien, bereikt!
De cheetahs zaten helaas iets verder van ons verwijderd, maar wederom oh-zo-mooi!
’s Avonds bezochten we een restaurantje dat Derek ons had aangeraden. Hij had ons wel verteld dat het een restaurant van een iets hogere prijsklasse was. Wanneer we de rekening kregen was onze verbazing dan ook groot toen bleek dat we voor nog geen 20 euro per persoon hadden genoten van een voorgerecht, hoofdgerecht én wijn!
Zondag was het opkuisdag: wassen, frigo uitkuisen, afwassen,…
We waren net ons huiswerk aan het maken toen Marc kwam vragen om mee te gaan zwemmen. Helaas bleek het zwembad gesloten waardoor we overschakelden naar plan B: minigolf. Dat is eigenlijk echt nog eens leuk om te doen!
De tijd vliegt: vandaag zijn we hier immers al ¼ van onze tijd hier en er is nog zoveel dat we moeten doen. We zijn stillekesaan begonnen aan onze voorbereidingen van onze grote reis tijdens de paasvakantie. Marc, Jan, Monica, Tom & ik zouden Kaapstad, de tuinroute en het Krugerpark willen aandoen, maar er moet nog véééél geregeld worden. Hoog tijd om hier eens deftig werk van te maken want zoals ik al zei: het gaat zo snel allemaal!
Stand van zaken
Deze week hebben we Cecilia ingeruild tegen Andreas. Helaas, want Cecilia was echt een lieveke. Andreas daarentegen doet totaal geen moeite om contact te zoeken en elke keer dat we hem uitnodigen om mee te gaan slaat hij ons aanbod af. Hij zit constant op zijn kamer achter zijn laptop. Jammer want zo maakt hij het ook gewoon stom voor zichzelf. Sinds hij hier is, wordt de badkamer meer dan ooit benut: doucheke, haartjes drogen (zélfs ik heb geen haardroger mee!), gelleke leggen,…
Ook de Belgische buurmeisjes zijn aangekomen, maar heb hen nog niet zo vaak gezien.
Op het werk is het nog steeds hetzelfde verder: kranten doorbladeren naar de naam ‘Supersport’, faxen, rondbellen voor promomeisjes, inventariseren,…
Vrijdag heb ik wel voor de eerste keer ideeën mogen geven voor evenementen om kinderen aan het sporten te krijgen: leuk! Nu is het nog de vraag in hoeverre er naar mij geluisterd gaat worden… Maar uiteindelijk klaag ik niet: mijn collega’s zijn vriendelijk en ik ben al elke avond voor vijf uur naar huis mogen gaan.
Voor ons project rond het Nationaal Museum zijn we door Derek al rondgeleid in verschillende musea: al toffe dingen gezien! Nu krijgen we een aantal lessen van hem (hebben huiswerk gekregen voor dit weekend!) ter voorbereiding van het Batho-project. Batho is een township waar wij de mensen gaan interviewen om zo te weten te komen hoe het er daar vroeger aan toe ging. Denk dat dit heel interessant kan worden!
Verder ben ik intussen helemaal ingewijd in het leven van de huisvrouw: kuisen, wassen, strijken,… Moet wel bekennen dat de discipline om meteen na het eten aan de afwas te beginnen ons vaak ontbreekt, waardoor we dan uiteindelijk uit noodzaak een hele berg moeten aanvatten.
Naast huisvrouw ben ik ook een sportvrouw geworden: fitness is mijn nieuwe bezigheid. Voor ‘een potteke in den Allee’ kan je een hele dag lang fitnessen waarbij je beroep kan doen op een hoop trainers en na afloop een sauna kan nemen. Het plan is om twee keer per week met Monica te gaan sporten: de goeie voornemens zijn er!!!
Ook de Belgische buurmeisjes zijn aangekomen, maar heb hen nog niet zo vaak gezien.
Op het werk is het nog steeds hetzelfde verder: kranten doorbladeren naar de naam ‘Supersport’, faxen, rondbellen voor promomeisjes, inventariseren,…
Vrijdag heb ik wel voor de eerste keer ideeën mogen geven voor evenementen om kinderen aan het sporten te krijgen: leuk! Nu is het nog de vraag in hoeverre er naar mij geluisterd gaat worden… Maar uiteindelijk klaag ik niet: mijn collega’s zijn vriendelijk en ik ben al elke avond voor vijf uur naar huis mogen gaan.
Voor ons project rond het Nationaal Museum zijn we door Derek al rondgeleid in verschillende musea: al toffe dingen gezien! Nu krijgen we een aantal lessen van hem (hebben huiswerk gekregen voor dit weekend!) ter voorbereiding van het Batho-project. Batho is een township waar wij de mensen gaan interviewen om zo te weten te komen hoe het er daar vroeger aan toe ging. Denk dat dit heel interessant kan worden!
Verder ben ik intussen helemaal ingewijd in het leven van de huisvrouw: kuisen, wassen, strijken,… Moet wel bekennen dat de discipline om meteen na het eten aan de afwas te beginnen ons vaak ontbreekt, waardoor we dan uiteindelijk uit noodzaak een hele berg moeten aanvatten.
Naast huisvrouw ben ik ook een sportvrouw geworden: fitness is mijn nieuwe bezigheid. Voor ‘een potteke in den Allee’ kan je een hele dag lang fitnessen waarbij je beroep kan doen op een hoop trainers en na afloop een sauna kan nemen. Het plan is om twee keer per week met Monica te gaan sporten: de goeie voornemens zijn er!!!
zondag 17 februari 2008
weekend
15 februari
Na de fameuze teambuilding, waar ik al meteen ‘like a virgin’ van Madonna mocht zingen, vroegen de Duitsers ons of we hen wilden vergezellen naar een braai. Zij hadden een paar weken geleden wat ‘locals’ ontmoet, die hen nu hadden uitgenodigd voor een barbecue’ke.
Daar aangekomen bleek het helemaal niet om een ‘barbecue’ke’ te gaan maar om een heuse barbecue! Het huis, met zwembad, bleek een studentenhuis te zijn, echt super! Het was heel leuk om nieuwe mensen te leren kennen. Zo ontmoette ik ook Jonkher, een jongen die overweegt om volgend jaar in Leuven te komen studeren. Ik heb onze stad goed bestoeft!
De avond eindigde in ‘Mystics’, een toffe uitgaansplek waar zowat de halve blanke Bloemfontein-populatie haar avonden doorbrengt. (Aan Steven, Manu & Dreek: deze keer was ik écht goed in poolen!) De taxi bracht ons thuis, waar Cecilia voor ons een bordje zelfgemaakte sushi had achtergelaten op tafel. Heel lief, maar moet bekennen dat ik niet zo’n fan ben.
16 februari
Cecilia had geregeld dat we met haar en een vriendin (met auto!) naar een marktje konden. Was leuk, maar niets gekocht. Grappig hoe die Chinezen steeds worden aangetrokken door standjes met de grootste rommel, hoe meer kitsch, hoe liever!
’s Middags werden we verwacht op de picknick van Bianca. Zij vertrekt volgende week naar Amerika en had haar internationale studenten ook uitgenodigd voor haar afscheidsfeestje. Helaas begon het na een uur of twee te regenen, waardoor we gedwongen werden huiswaarts te keren.
Gelukkig was het weer opgeklaard toen de rugbymatch begon. Rugby is hier echt dé sport! De plaatselijke ploeg heet ‘ The Cheetahs’. Al de hele dag zag je mensen in oranje kleren, mensen die voorbij reden met vlaggen uit hun wagen,… En ik beken, ik begin ook al een beetje fan te worden. De regels zijn me nog steeds niet helemaal duidelijk, maar de sfeer in het stadium was super!! Helaas verloren de Cheetahs, maar de toon voor de avond was gezet: we trokken naar Barbas: de plaats waar die andere helft van de blanke populatie vertoeft, en er leuke dansmuziek gedraaid wordt. Deze keer was ik niet de enige vrouw in het gezelschap! Woensdag is Monika aangekomen, een Duits meisje die twee straten verder woont: lijkt me een toffe madam. We hebben gisteren dan ook onze eerste shopdag vastgelegd, iets waar ik al van mijn aankomst naar uitkijk, want de kleren zijn hier leuk én goedkoop!!!
17 februari
Cornel, een collega, had Tom en mij uitgenodigd om bij haar te komen braaien. We maakten kennis met haar familie (ongelofelijk lieve mensen) en genoten van een heerlijke maaltijd! We vielen wel wat uit de toon met ons beperkt vlees verbruik, maar als je die Zuid-Afrikanen zou moeten volgen…ppfff! Bij ons vertrek moesten we mee op de foto met Cornel en haar zus, en kregen we door de mama een pot zelfgemaakte abrikozenconfituur toegestopt. Niet slecht om vriendjes te worden met Cornel, zij is immers degene die mij op het einde van mijn stage mee moet beoordelen…
Na de fameuze teambuilding, waar ik al meteen ‘like a virgin’ van Madonna mocht zingen, vroegen de Duitsers ons of we hen wilden vergezellen naar een braai. Zij hadden een paar weken geleden wat ‘locals’ ontmoet, die hen nu hadden uitgenodigd voor een barbecue’ke.
Daar aangekomen bleek het helemaal niet om een ‘barbecue’ke’ te gaan maar om een heuse barbecue! Het huis, met zwembad, bleek een studentenhuis te zijn, echt super! Het was heel leuk om nieuwe mensen te leren kennen. Zo ontmoette ik ook Jonkher, een jongen die overweegt om volgend jaar in Leuven te komen studeren. Ik heb onze stad goed bestoeft!
De avond eindigde in ‘Mystics’, een toffe uitgaansplek waar zowat de halve blanke Bloemfontein-populatie haar avonden doorbrengt. (Aan Steven, Manu & Dreek: deze keer was ik écht goed in poolen!) De taxi bracht ons thuis, waar Cecilia voor ons een bordje zelfgemaakte sushi had achtergelaten op tafel. Heel lief, maar moet bekennen dat ik niet zo’n fan ben.
16 februari
Cecilia had geregeld dat we met haar en een vriendin (met auto!) naar een marktje konden. Was leuk, maar niets gekocht. Grappig hoe die Chinezen steeds worden aangetrokken door standjes met de grootste rommel, hoe meer kitsch, hoe liever!
’s Middags werden we verwacht op de picknick van Bianca. Zij vertrekt volgende week naar Amerika en had haar internationale studenten ook uitgenodigd voor haar afscheidsfeestje. Helaas begon het na een uur of twee te regenen, waardoor we gedwongen werden huiswaarts te keren.
Gelukkig was het weer opgeklaard toen de rugbymatch begon. Rugby is hier echt dé sport! De plaatselijke ploeg heet ‘ The Cheetahs’. Al de hele dag zag je mensen in oranje kleren, mensen die voorbij reden met vlaggen uit hun wagen,… En ik beken, ik begin ook al een beetje fan te worden. De regels zijn me nog steeds niet helemaal duidelijk, maar de sfeer in het stadium was super!! Helaas verloren de Cheetahs, maar de toon voor de avond was gezet: we trokken naar Barbas: de plaats waar die andere helft van de blanke populatie vertoeft, en er leuke dansmuziek gedraaid wordt. Deze keer was ik niet de enige vrouw in het gezelschap! Woensdag is Monika aangekomen, een Duits meisje die twee straten verder woont: lijkt me een toffe madam. We hebben gisteren dan ook onze eerste shopdag vastgelegd, iets waar ik al van mijn aankomst naar uitkijk, want de kleren zijn hier leuk én goedkoop!!!
17 februari
Cornel, een collega, had Tom en mij uitgenodigd om bij haar te komen braaien. We maakten kennis met haar familie (ongelofelijk lieve mensen) en genoten van een heerlijke maaltijd! We vielen wel wat uit de toon met ons beperkt vlees verbruik, maar als je die Zuid-Afrikanen zou moeten volgen…ppfff! Bij ons vertrek moesten we mee op de foto met Cornel en haar zus, en kregen we door de mama een pot zelfgemaakte abrikozenconfituur toegestopt. Niet slecht om vriendjes te worden met Cornel, zij is immers degene die mij op het einde van mijn stage mee moet beoordelen…
Abonneren op:
Posts (Atom)
