Aankomst Zuid-Afrika

4-5 februari

Het was op z’n minst wat je een ‘emotioneel afscheid’ kunt noemen. Ik dacht onopvallend te vertrekken naar ZA, maar dat was buiten m’n 3012-maatjes en familie gerekend. (Merci allemaal! Jullie zijn veel te lief!)

De vlucht naar Londen viel goed mee. Ik zat aan het raam en kon dus van het uitzicht genieten. Vond het echt bizar toen ik plots de kust al zag verschijnen, je ben zo vlug in Londen. Daar aangekomen moesten we bijna een dagtocht afleggen tot aan onze gate, amai! Deze keer was het vliegtuig een pak groter, denk dat daar minstens 350 man in zat. Wel tof was dat je in de kopsteun een tv’ke had, waar je een playlist op kon samenstellen of films kon bekijken. (Helaas zonder ondertitels) Je kon ook volgen boven welk land je vloog, op welke hoogte, enz.
Na deze lange vlucht met heel weinig slaap en niet echt lekker eten kwamen we aan in Johannesburg.

Daar onderschepte een ‘porter’ onze bagage om die naar de juiste gate te brengen. Snel dat die ging, en wij moesten natuurlijk volgen of we waren alles kwijt! Uiteraard vroeg deze vriendelijke man nadien ook centjes voor zijn bewezen diensten.

Tussen Johannesburg en Bloemfontein kwamen we in zo’n klein vliegtuigje terecht. Spannend, maar zo had je wel een mooi uitzicht. Aangekomen zwierden we onze jassen al snel uit,want de temperatuur bleek zo’n 30 graden. Bianca kwam ons ophalen en bracht ons naar ons huisje. Blijkbaar zijn wij de gelukzakken, want geen van ons moet een kamer delen. Het huisje is omringd door muren, hekken,tralies, … Ik kan jullie verzekeren, dat is echt een merde om elke keer al die sloten los te doen. Toen we hadden uitgepakt gingen Tom & ik naar het ‘Waterfront’, een gigantisch, nieuw, shoppingcenter. (kleren zijn hier niet duur, moet hier dus zeker eens wat aankopen doen!) Terug thuis kwamen onze buren kennismaken: Jan & Mark, twee Duitsers. Later kwam ook Cecilia aan, onze chinese huisgenote. Zij bood ons zelfbereidde chinese thee aan: echt niet te drinken dat goedje! ’s Avonds kookte zij ook voor ons (het hele huis en de frigo stinkt hier naar chinees =) ), waarna we ons bed ingingen en ik als een blok in slaap viel!


6 februari

Ik werd om 6u wakker door het geluid van de straat en het licht dat door de gordijnen kwam, balen! Om 8 uur werden we bij Dawn verwacht (zij en Bianca zijn degenen die voor de internationale studenten zorgen), die ons een rondleiding gaf. Ze toonde ons de winkels, de sloppenwijken, vertelde ons waar we beter niet komen,… Toen we door een stuk natuurpark reden zagen we struisvogels, antilopen, een gnoe en… een giraf! (een giraf fotograferen was het doel van mijn reis, had niet gedacht dat ik dat op dag twee al zou bereiken!). Een giraf noemen ze hier een kameelpaard, grappig! (verkeerslichten zijn ‘robots’ en computers ‘rekenaars’) Na deze trip werden we verwacht bij Dokter Nic, het departementshoofd denk ik. We deden een babbeltje met hem: hij in het Afrikaans en wij in het Nederlands, dat ging eigenlijk wel vlot. Hij zei dat we niet te veel lessen moesten volgen omdat we elk ook nog 2 andere projecten hebben. Nu zullen we waarschijnlijk maar 4 uur les per week hebben: interculturele studies en reclametaal. Nic is echt een héle lieve man: constant bezig van ‘welkom’, en ‘jullie zijn onze eregasten’, en ‘als er problemen zijn kom naar mij, ik ben jullie papa hier.’ (Maar lang niet zo’n goeie als jij hoor,papa). ’t Was wel een beetje gênant dat wij daar op onze sleffers zaten voor zo’n meneer met een das!

Nadien reden we met Bianca naar de winkel om inkopen te doen. We moesten ervan profiteren dat we met de auto konden gaan (was alleen voor de eerste keer, nadien moeten we te voet) dus kochten we meteen genoeg water, frisdrank (de cola smaakt hier anders, niet zo lekker),…
Ook toonde ze ons de plekjes om uit te gaan. We vroegen haar of ze ons wou afzetten bij The Waterfront, waar we een afrikaanse sim-kaart kochten voor 5 rand, dat is ongeveer 50 cent. Het leek wel alsof ze daar nog nooit een gsm gezien hadden, amai, wij hebben daar lang gestaan. Hierna gingen we naar het internetcafé waar we nog 20 minuten hadden om een mailtje naar het thuisfront te sturen. Maar toen ze sloten om 5u was het aan het gieten buiten, echt hard! De man stelde ons voor nog even te wachten in zijn winkel terwijl hij alles afsloot. 20 minuten later was het echter nog steeds niet gestopt, dus vroeg hij ons of we in lift wilden van hem. Zoals ik al zei: de mensen zijn hier zo vriendelijk allemaal!! ’s Avonds maakten we spaghetti voor onze buurjongens. (Cecilia was Chinees nieuwjaar gaan vieren) Zij vertelden ons dat ze van plan waren om dit weekend een auto te huren om een natuurpark te bezoeken, zo’n 45 km hier vandaan. Dus nu gaan we m z’n vieren een weekendje tussen de beesten zitten. Ben wel blij dat we iets te doen hebben, want buiten de shoppingcenters en het zwembad valt hier toch niet zo veel te beleven. We deden nog snel de afwas voor Cecilia thuis kwam, want elke keer als wij iets in de pombak laten staan wast zij dat af. We wilden dus vermijden dat ze denkt dat we van haar profiteren.


7 februari

Vandaag was echt een luie dag! Wakker tegen half 11, voorgaande verslagjes geschreven, ontbeten, wat gelezen, … Omdat onze kamers niet zo gezellig zijn, scheurden we prenten uit tijdschriften om tegen de muren te plakken. Ook de lelijke schilderijen uit onze living hebben we vervangen door posters, prenten en een verkeersbord dat we in een kast gevonden hebben. In de late namiddag zijn we met onze buurjongens een auto gaan huren voor het weekend. We mogen hem gaan halen om 5u morgenavond tot 5u zondagavond, voor een kleine 20 euro de man. Het is goedkoper om slechts 1 persoon als bestuurder op te geven, maar ik voelde me niet echt geroepen. Zelfs te voet ben ik nog steeds in de war met dat links rijden. Chipskes gegeten in ons tuintje, de rest van de spaghetti opgegeten en dan naar de universiteit. We hebben nog steeds geen studentenkaart, maar Jan & Mark hebben ingelogd voor ons…