Donderdag trokken we met z’n allen naar het Windmill Casino voor een heus Jazzconcert. Toen we de zaal binnenkwamen werd ons meteen duidelijk dat deze muziekstijl vooral populair is onder de zwarte bevolking. Het optreden was zalig! Thuis zou ik nooit uit mezelf naar een Jazzconcert zijn geweest, maar na deze avond ben ik er helemaal van in de ban.
Later op de avond was er een show te zien waarin schaars geklede dames het beste van zichzelf lieten zien. Ondanks het feit dat ze nog heel veel moeten oefenen op synchroon dansen, was het wel eens leuk om zo’n spektakel met licht, pluimen, muziek e.d. te zien. (vooral de jongens waren van deze mening).
Vrijdagochtend waren we uitgenodigd op de thee in het Nationale Museum. Met de traditionele rooibosthee en milktart (lijkt beetje op flantaart) wilde ze ons onder het motto ‘beter laat dan nooit’ officieel welkom heten in hun team.
’s Avonds hadden de Duitsers ons uitgenodigd voor een traditionele maaltijd. Het werd, hoe kan het ook anders, worst! Wanneer alle potten leeg waren, werd er besloten een spelletje poker te spelen. Gelukkig was de inzet beperkt tot macaroni en lucifers, want anders had ik toch wel wat centjes verspeeld. Die centen kwamen me nog goed van pas toen we later op de avond naar Mystic trokken alwaar we de dansvloer bezetten.
Om kwart na negen ging ’s zaterdags mijn wekker af. Er was ons immers verteld dat ze om 10u onze termieten gingen komen verdelgen. Maar… natuurlijk kwamen die mannen niet! Die beesten zitten hier nu ondertussen al meer dan een week. Als je dan bedenkt dat een koningin 5000 eitjes per dag legt, en al onze plafonds, muren en meubels van hout zijn, versta je waarschijnlijk wel waarom we die beesten hier zo gauw mogelijk weg willen.
Doordat die mannen niet kwamen konden Nathalie, Monica en ik wat vroeger vertrekken om te gaan winkelen. Het werd een leuk, maar helaas niet echt vruchtbaar, shopmiddagje.
’s Avonds werden we verwacht bij Derek (de man van het museum die altijd veel te vriendelijk is) en zijn vrouw Lulu. Zij had voor ons een rijstmaaltijd bereid met rozijntjes, curry, cocospoeder, banaan,… Wel even een gênant moment toen Tom en ik onze eerste hap in de mond hadden wanneer ons gevraagd werd om elkaars handen vast te nemen voor het gebed. Na de maaltijd werden we voorzien van thee en dessert en een hoop diepzinnige levensvragen. Ook werden we gevraagd om voor hen, en een hele hoop genodigden, eens stoofvlees te komen maken. Maar dat zal pas voor na de paasvakantie zijn.
Zondag werd ik wakker geroepen door Marc die op onze scheidingsmuur was geklommen om me mee te delen dat hij voor ons ontbijt aan het maken was. De eitjes en warme chocomelk werden het begin van de meest luie dag die ik hier al beleefd heb. Beetje bij de buren rondhangen, beetje in de zon zitten, wat backpackers boeken,…
Toch een spannend moment die dag was het moment waarop ik mijn eerste malaria-pil moest innemen. Marc was me twee dagen voordien al voorgegaan en had hartkloppingen, maagpijn en vermoeidheid ervaren. (Een andere mogelijke bijwerking is ‘opgewondenheid’, wat volgens mij toch ook het geval was bij hem, want die avond is Kim in zijn slaapkamer beland, waardoor we nu een koppeltje in de groep hebben.) Gelukkig bleef ik gespaard van al deze kwaaltjes. Zo was het dan ook geen probleem om ’s avonds mee op restaurant te gaan. We belandden in de Cubana, waar de muziek en cocktails ons meteen naar een ander continent voerden. Na onze maaltijd werden we getrakteerd op live gitaar muziek. Omdat we onze tafel moesten verschuiven om de gitarist wat plaats te geven, kregen we ter compensatie waterpijp en elk een shooter aangeboden. Dit was natuurlijk een tactische zet, want één shooter smaakt natuurlijk naar meer. Zo hebben we dan ook nog een geruime tijd in de lounge gezeten om de grappigste namen van de kaart uit te proberen…
Vandaag (maandag) is het weer hier enorm omgeslagen. Lange broek, dikke pull en gesloten schoenen zijn dé dresscode voor deze grauwe regendag. Ik hoop dat we gauw weer een zonnetje zullen zien, want vrijdag vertrekken we immers op onze 18-daagse rondreis. Mijn volgende verslagje en foto’s zullen dan ook nog even op zich laten wachten, maar het zal de moeite zijn!!!
maandag 17 maart 2008
dinsdag 11 maart 2008
Johannesburg & Pretoria
Vrijdagavond trokken we met z'n negenen richting Johannesburg. Na een rit van een dikke 4 uur kwamen we aan bij onze backpacker waar we, buiten de vele mieren, een goede nacht doorbrachten.
Gesterkt door een ontbijt met spek en eieren reden we de volgende ochtend de grote stad in. Vanop de 50e verdieping van een of ander gebouw hadden we een mooi overzicht over "Joburg". Vanaf de top bepaalden we onze route die we later te voet aanvatten. Iedereen had ons gewaarschuwd dat Johannesburg zo gevaarlijk is, maar zelfs te voet onder de menigte had ik nooit een onveilig gevoel. (Waarschijnlijk is dit juist het gevaar, dat je het niet verwacht).
Later op de dag bezochten we Montecasino: een van de grootste touristische trekpleisters van de stad. In dit Casino hebben ze namelijk Toscane nagebouwd. Echt een heel raar gevoel: je zit binnen in dat gebouw maar toch lijkt het alsof je door de straten in Italie wandelt.
`s Avonds reden we door naar Pretoria waar we zondag op ontdekkingstocht gingen. Aangekomen bij onze backpacker bleek er geen elektriciteit te zijn. ( In Z-A hebben ze problemen met de distributie van elektriciteit waardoor er zich soms stroompannes van enkele uren voordoen). We werden dus naar onze kamers geleid met een kaarsje: had nog wel z`n charmes!
Een paar Duitsers die daar ook zaten raadden ons een feestje in de buurt aan. Zo belandden we op de parking van een supermarkt waar een openluchtfuif aan de gang was. Wij als blanken vertegenwoordigden zowat de volle 1% van de aanwezige bevolking, een heel raar gevoel. Toen de muziek tegen twaalf uur stopte en de Duitsers ons naar een nieuwe feestplek leidden, kwamen we op een plein waar plots álle blanken zaten. Bizar hoe de feestjes hier zo gescheiden verlopen.
Na een korte nacht en wederom een stevig ontbijt (Ditmaal inclusief frieten! Amai, ze eten hier echt bij álles frietjes!) maakten we kennis met Jan. Jan was een kennis van onze Duitse Jan. Deze man woonde al 23 jaar in Pretotia en was dus de aangewezen persoon om ons rond te leiden. Zo zagen we het mooie centrum met veel gebouwen in zandsteen (wederom een Italie-gevoel), het Krugermuseum, het voortrekkersmonument, een fort en nog een of ander prachtig regeringsgebouw. Jan, onze gids, leek precies een beetje ontgoocheld dat we niet alle uitleg over de geschiedenis lazen, maar wij wilden gewoon op 1 dag zoveel mogelijk zien…
Tegen half 11 's avonds kwamen we terug thuis van ons weekendje cultuur. Daar troffen we Andreas' lege kamer aan. Hij is zaterdag terug naar Duitsland gevlogen omwille van problemen met zijn vriendin. We zitten nu dus nog maar onder ons tweetjes in ons appartement. Geen file meer aan de badkamerdeur…
Verder hebben we deze week ook onze rondreis geregeld. Volgende vrijdag vertrekken we met twee wagens richting krugerpark. Ik moet dus stilletjesaan mijn malariapillen beginnen te slikken. Iedereen lacht hier met mijn merk van pillen dat blijkbaar bekend staat om zijn vele bijwerkingen. Na het lezen van de bijsluiter heb ik er toch ook een beetje schrik van gekregen…
De tweede week zouden Tom en ik met een binnenlandse vlucht naar Kaapstad vliegen en dan van daaruit de befaamde Gardenroute volgen. Hele mooie vooruitzichten dus! Ik kijk er al naar uit…
(Foto`s op www.flickr.com/photos/stieninzuidafrika)
Gesterkt door een ontbijt met spek en eieren reden we de volgende ochtend de grote stad in. Vanop de 50e verdieping van een of ander gebouw hadden we een mooi overzicht over "Joburg". Vanaf de top bepaalden we onze route die we later te voet aanvatten. Iedereen had ons gewaarschuwd dat Johannesburg zo gevaarlijk is, maar zelfs te voet onder de menigte had ik nooit een onveilig gevoel. (Waarschijnlijk is dit juist het gevaar, dat je het niet verwacht).
Later op de dag bezochten we Montecasino: een van de grootste touristische trekpleisters van de stad. In dit Casino hebben ze namelijk Toscane nagebouwd. Echt een heel raar gevoel: je zit binnen in dat gebouw maar toch lijkt het alsof je door de straten in Italie wandelt.
`s Avonds reden we door naar Pretoria waar we zondag op ontdekkingstocht gingen. Aangekomen bij onze backpacker bleek er geen elektriciteit te zijn. ( In Z-A hebben ze problemen met de distributie van elektriciteit waardoor er zich soms stroompannes van enkele uren voordoen). We werden dus naar onze kamers geleid met een kaarsje: had nog wel z`n charmes!
Een paar Duitsers die daar ook zaten raadden ons een feestje in de buurt aan. Zo belandden we op de parking van een supermarkt waar een openluchtfuif aan de gang was. Wij als blanken vertegenwoordigden zowat de volle 1% van de aanwezige bevolking, een heel raar gevoel. Toen de muziek tegen twaalf uur stopte en de Duitsers ons naar een nieuwe feestplek leidden, kwamen we op een plein waar plots álle blanken zaten. Bizar hoe de feestjes hier zo gescheiden verlopen.
Na een korte nacht en wederom een stevig ontbijt (Ditmaal inclusief frieten! Amai, ze eten hier echt bij álles frietjes!) maakten we kennis met Jan. Jan was een kennis van onze Duitse Jan. Deze man woonde al 23 jaar in Pretotia en was dus de aangewezen persoon om ons rond te leiden. Zo zagen we het mooie centrum met veel gebouwen in zandsteen (wederom een Italie-gevoel), het Krugermuseum, het voortrekkersmonument, een fort en nog een of ander prachtig regeringsgebouw. Jan, onze gids, leek precies een beetje ontgoocheld dat we niet alle uitleg over de geschiedenis lazen, maar wij wilden gewoon op 1 dag zoveel mogelijk zien…
Tegen half 11 's avonds kwamen we terug thuis van ons weekendje cultuur. Daar troffen we Andreas' lege kamer aan. Hij is zaterdag terug naar Duitsland gevlogen omwille van problemen met zijn vriendin. We zitten nu dus nog maar onder ons tweetjes in ons appartement. Geen file meer aan de badkamerdeur…
Verder hebben we deze week ook onze rondreis geregeld. Volgende vrijdag vertrekken we met twee wagens richting krugerpark. Ik moet dus stilletjesaan mijn malariapillen beginnen te slikken. Iedereen lacht hier met mijn merk van pillen dat blijkbaar bekend staat om zijn vele bijwerkingen. Na het lezen van de bijsluiter heb ik er toch ook een beetje schrik van gekregen…
De tweede week zouden Tom en ik met een binnenlandse vlucht naar Kaapstad vliegen en dan van daaruit de befaamde Gardenroute volgen. Hele mooie vooruitzichten dus! Ik kijk er al naar uit…
(Foto`s op www.flickr.com/photos/stieninzuidafrika)
dinsdag 4 maart 2008
Clarens
Vrijdagochtend had Meneer Kleynhans, onze docent, ons uitgenodigd om het oorlogsmuseum te bezoeken. Na een rondleiding haalde hij uit zijn auto een picknickmand. Zijn vrouw had een ‘verrassinkie’ meegegeven. Zo genoten we van enkele Zuid-Afrikaanse delicatessen in de mooie tuin van het museum.
Voor de namiddag had ik bij ZPR ‘verlof’ gevraagd, zodat we tegen 2u richting Clarens konden vertrekken. Mijn vrees voor de rijkwaliteiten van Jan bleken terecht toen hij voor het rode licht tegen de auto voor ons reed. Gelukkig bleef de schade beperkt (een gebroken nummerplaat voor ons en een bluts voor de vrouw) en waren we verzekerd voor dit alles. Toen we tegen de avond aankwamen op de plaats van bestemming zochten we een slaapplaats. Zo vonden we een tof plekje waar we een kamer kregen met 7 stapelbedden, allen gezellig samen: net scoutsweekend!
De volgende dag trokken we naar het Royal Natal National Park.
We waren de kaart aan het bestuderen toen we zagen dat een aap onze auto aan het vandaliseren was. Gelukkig bleef wederom de schade beperkt!
Een tocht door de bergen zou ons naar een van de hoogste watervallen ter wereld leiden.
En wat voor een toch!!! 3 uur stappen in de Zuid-Afrikaanse zon, berg op, berg af, de rivier oversteken, een ladder op, een rots die voorzien was van ijzeren pinnen beklimmen, nog eens de rivier oversteken,… Ik was kapot toen we eindelijk de waterval zagen! Moet bekennen dat ik iets meer van deze beruchte waterval had verwacht: je kon de smalle waterstraal enkel vanuit de verte zien, maar hoog was ze wél! Dan moesten we natuurlijk nog terug. Iedereen moest het park uit voor 6u (tegen 7u wordt het hier al stilaan donker). Dus doorstappen was de boodschap...
We waren al bijna een uur terug naar Clarens aan het rijden, toen Marc bedacht dat hij zijn gsm op het dak van de auto had laten liggen. Gevolg: terug naar het park, een hele avond in de auto met gevaarlijke Jan achter het stuur, geen gsm meer te vinden, en alle restaurantjes die gesloten waren toen we tegen 11uur in het dorp aankwamen.
Op zondag werd ik uit bed gezet door Tom die een kat dat kamer had ingestuurd. Fit en monter (en stijf van de vorige dag) bezochten we ‘the Basotho village’, een beetje het lokale Bokrijk. Hier kregen we ook het traditionele bier te drinken: leek wel een mengeling van appelsiensap en bier. Niet héél vies, maar ik verkies toch nog steeds een Stella!
In de namiddag reden we een berg op, waar we onze auto op de parking lieten staan en te voet verder trokken. Wauw, ik denk dat ik zowat de mooiste plek op aarde gezien heb! Hoog in de bergen, een prachtig uitzicht, haren in de wind en een zalige stilte.
Tijdens de lange rit terug naar Bloem zagen we rondom ons de hele tijd prachtige bliksemflitsen. Helemaal zoals in de film: van de lucht tot op de grond, met wel 7 vertakkingen! Toen ik ’s avonds in m’n bedje lag had het onweer ons bereikt, en onweer is hier echt wel ON-weer…
(Foto’s staan op Flickr, helaas tonen ze nog niet half hoe mooi het er in werkelijkheid uitzag)
Voor de namiddag had ik bij ZPR ‘verlof’ gevraagd, zodat we tegen 2u richting Clarens konden vertrekken. Mijn vrees voor de rijkwaliteiten van Jan bleken terecht toen hij voor het rode licht tegen de auto voor ons reed. Gelukkig bleef de schade beperkt (een gebroken nummerplaat voor ons en een bluts voor de vrouw) en waren we verzekerd voor dit alles. Toen we tegen de avond aankwamen op de plaats van bestemming zochten we een slaapplaats. Zo vonden we een tof plekje waar we een kamer kregen met 7 stapelbedden, allen gezellig samen: net scoutsweekend!
De volgende dag trokken we naar het Royal Natal National Park.
We waren de kaart aan het bestuderen toen we zagen dat een aap onze auto aan het vandaliseren was. Gelukkig bleef wederom de schade beperkt!
Een tocht door de bergen zou ons naar een van de hoogste watervallen ter wereld leiden.
En wat voor een toch!!! 3 uur stappen in de Zuid-Afrikaanse zon, berg op, berg af, de rivier oversteken, een ladder op, een rots die voorzien was van ijzeren pinnen beklimmen, nog eens de rivier oversteken,… Ik was kapot toen we eindelijk de waterval zagen! Moet bekennen dat ik iets meer van deze beruchte waterval had verwacht: je kon de smalle waterstraal enkel vanuit de verte zien, maar hoog was ze wél! Dan moesten we natuurlijk nog terug. Iedereen moest het park uit voor 6u (tegen 7u wordt het hier al stilaan donker). Dus doorstappen was de boodschap...
We waren al bijna een uur terug naar Clarens aan het rijden, toen Marc bedacht dat hij zijn gsm op het dak van de auto had laten liggen. Gevolg: terug naar het park, een hele avond in de auto met gevaarlijke Jan achter het stuur, geen gsm meer te vinden, en alle restaurantjes die gesloten waren toen we tegen 11uur in het dorp aankwamen.
Op zondag werd ik uit bed gezet door Tom die een kat dat kamer had ingestuurd. Fit en monter (en stijf van de vorige dag) bezochten we ‘the Basotho village’, een beetje het lokale Bokrijk. Hier kregen we ook het traditionele bier te drinken: leek wel een mengeling van appelsiensap en bier. Niet héél vies, maar ik verkies toch nog steeds een Stella!
In de namiddag reden we een berg op, waar we onze auto op de parking lieten staan en te voet verder trokken. Wauw, ik denk dat ik zowat de mooiste plek op aarde gezien heb! Hoog in de bergen, een prachtig uitzicht, haren in de wind en een zalige stilte.
Tijdens de lange rit terug naar Bloem zagen we rondom ons de hele tijd prachtige bliksemflitsen. Helemaal zoals in de film: van de lucht tot op de grond, met wel 7 vertakkingen! Toen ik ’s avonds in m’n bedje lag had het onweer ons bereikt, en onweer is hier echt wel ON-weer…
(Foto’s staan op Flickr, helaas tonen ze nog niet half hoe mooi het er in werkelijkheid uitzag)
Abonneren op:
Posts (Atom)
