Lui weekendje

Donderdag trokken we met z’n allen naar het Windmill Casino voor een heus Jazzconcert. Toen we de zaal binnenkwamen werd ons meteen duidelijk dat deze muziekstijl vooral populair is onder de zwarte bevolking. Het optreden was zalig! Thuis zou ik nooit uit mezelf naar een Jazzconcert zijn geweest, maar na deze avond ben ik er helemaal van in de ban.
Later op de avond was er een show te zien waarin schaars geklede dames het beste van zichzelf lieten zien. Ondanks het feit dat ze nog heel veel moeten oefenen op synchroon dansen, was het wel eens leuk om zo’n spektakel met licht, pluimen, muziek e.d. te zien. (vooral de jongens waren van deze mening).

Vrijdagochtend waren we uitgenodigd op de thee in het Nationale Museum. Met de traditionele rooibosthee en milktart (lijkt beetje op flantaart) wilde ze ons onder het motto ‘beter laat dan nooit’ officieel welkom heten in hun team.
’s Avonds hadden de Duitsers ons uitgenodigd voor een traditionele maaltijd. Het werd, hoe kan het ook anders, worst! Wanneer alle potten leeg waren, werd er besloten een spelletje poker te spelen. Gelukkig was de inzet beperkt tot macaroni en lucifers, want anders had ik toch wel wat centjes verspeeld. Die centen kwamen me nog goed van pas toen we later op de avond naar Mystic trokken alwaar we de dansvloer bezetten.

Om kwart na negen ging ’s zaterdags mijn wekker af. Er was ons immers verteld dat ze om 10u onze termieten gingen komen verdelgen. Maar… natuurlijk kwamen die mannen niet! Die beesten zitten hier nu ondertussen al meer dan een week. Als je dan bedenkt dat een koningin 5000 eitjes per dag legt, en al onze plafonds, muren en meubels van hout zijn, versta je waarschijnlijk wel waarom we die beesten hier zo gauw mogelijk weg willen.
Doordat die mannen niet kwamen konden Nathalie, Monica en ik wat vroeger vertrekken om te gaan winkelen. Het werd een leuk, maar helaas niet echt vruchtbaar, shopmiddagje.

’s Avonds werden we verwacht bij Derek (de man van het museum die altijd veel te vriendelijk is) en zijn vrouw Lulu. Zij had voor ons een rijstmaaltijd bereid met rozijntjes, curry, cocospoeder, banaan,… Wel even een gênant moment toen Tom en ik onze eerste hap in de mond hadden wanneer ons gevraagd werd om elkaars handen vast te nemen voor het gebed. Na de maaltijd werden we voorzien van thee en dessert en een hoop diepzinnige levensvragen. Ook werden we gevraagd om voor hen, en een hele hoop genodigden, eens stoofvlees te komen maken. Maar dat zal pas voor na de paasvakantie zijn.

Zondag werd ik wakker geroepen door Marc die op onze scheidingsmuur was geklommen om me mee te delen dat hij voor ons ontbijt aan het maken was. De eitjes en warme chocomelk werden het begin van de meest luie dag die ik hier al beleefd heb. Beetje bij de buren rondhangen, beetje in de zon zitten, wat backpackers boeken,…
Toch een spannend moment die dag was het moment waarop ik mijn eerste malaria-pil moest innemen. Marc was me twee dagen voordien al voorgegaan en had hartkloppingen, maagpijn en vermoeidheid ervaren. (Een andere mogelijke bijwerking is ‘opgewondenheid’, wat volgens mij toch ook het geval was bij hem, want die avond is Kim in zijn slaapkamer beland, waardoor we nu een koppeltje in de groep hebben.) Gelukkig bleef ik gespaard van al deze kwaaltjes. Zo was het dan ook geen probleem om ’s avonds mee op restaurant te gaan. We belandden in de Cubana, waar de muziek en cocktails ons meteen naar een ander continent voerden. Na onze maaltijd werden we getrakteerd op live gitaar muziek. Omdat we onze tafel moesten verschuiven om de gitarist wat plaats te geven, kregen we ter compensatie waterpijp en elk een shooter aangeboden. Dit was natuurlijk een tactische zet, want één shooter smaakt natuurlijk naar meer. Zo hebben we dan ook nog een geruime tijd in de lounge gezeten om de grappigste namen van de kaart uit te proberen…

Vandaag (maandag) is het weer hier enorm omgeslagen. Lange broek, dikke pull en gesloten schoenen zijn dé dresscode voor deze grauwe regendag. Ik hoop dat we gauw weer een zonnetje zullen zien, want vrijdag vertrekken we immers op onze 18-daagse rondreis. Mijn volgende verslagje en foto’s zullen dan ook nog even op zich laten wachten, maar het zal de moeite zijn!!!