Paasvakantie

18 dagen vakantie in een verslag gieten, dat vraagt om heel wat schrappen.
Hieronder dan ook een beknopt verslagje. De uitgebreide versie vertel ik over twee weken met veel plezier live.

Samen met 5 Duitsers en 2 Belgen trok ik er deze paasvakantie op uit om het mooie Zuid-Afrika te verkennen. De eerste stop op onze route was Blyde River Canyon: een prachtig stukje natuur vol watervallen, meren en landschappen om “u” tegen te zeggen! In onze backpacker met de naam “Billy Bongo” werden we vriendelijk onthaald door, hoe kan het ook anders, ‘Billy’. De “bongo” sloeg op een hoekje slaginstrumenten, waar Tom en ik, vergezeld door een Afrikaan, ons aan wat improvisatie waagden. Uiteraard viel ik naast deze expert een beetje uit de toon (letterlijk en figuurlijk).
Als muzikante mag ik dan niet zo sterk zijn, maar als fotografe heb ik wel heel wat bijgeleerd deze dagen. De prachtige omgeving vroég er gewoon om om gefotografeerd te worden! Werkelijk een van de mooiste plaatsen waar ik al geweest ben…

Onze trip vervolgde zich naar het Krugerpark: het grootste natuurpark van Zuid-Afrika! Eindelijk zou ik te weten komen waar ik al die Malariapillen voor aan het slikken was. (Nu ja, “slikken”, wie mij een beetje kent weet dat pillen niet zo m’n ding zijn. Hierdoor ben ik nu al enkele weken - zoals de kleine kindjes - alles tot poeder aan het verbrijzelen en aan het oplossen in water, waardoor ik een uur later nog steeds met een vieze smaak in m’n mond zit).
Om half 6 ’s ochtends stonden we aan de poort te wachten om het park te betreden.
Het eerste uur viel er echter – buiten een mooie zonsopgang- niet veel spectaculairs te zien.
Tot ik plots Jan hoorde roepen: “Wow, wat is dat!”. Tom sprong uit de auto om te kijken welk indrukwekkend dier zich voor onze auto bevond, waarop iedereen zijn voorbeeld volgde. Jan had een kreet geslagen voor een soort duizendpoot. We waren allen druk aan het fotograferen toen er een wagen van het park naast ons stopte en enkele mannen ons bevalen niet te bewegen. Wij waren helemaal in de wolken omdat we dachten dat we een heel zeldzaam beestje gevonden hadden. Niets was minder waar: we ontvingen elk een boete van 500 Rand voor het verlaten van de wagen. Balen!
We probeerden het voorval te vergeten en te genieten van het mooie Krugerpark. Nijlpaarden, leeuwen, krokodillen, neushoorns, zebra’s, giraffen, buffels,… Ik was helemaal onder de indruk van deze dieren! Op een gegeven moment begaven we ons zelfs temidden van een groep van wel 30 olifanten. Nog nooit heb ik me zo nietig gevoeld, en nog nooit heb ik zoveel schrik gehad van een dier. Wat ’n immense beesten!
De laatste dag van ons 3-daags Krugerbezoek, besloten we toch even te gaan polsen of we niets konden regelen in verband met onze boete. Na lang aanschuiven in de rij was het onze beurt bij de procureur. Onze leugentjes ‘We dachten dat er iets aan de wagen was’ en ‘We zijn niet genoeg gewaarschuwd voor het bestaande gevaar’ bleken niet echt te werken. Als laatste argument waagde ik het op een ‘Wij zijn maar arme studentjes’, wat bleek te werken! De schade bleef beperkt tot alleen een boete voor de bestuurder. Hadden we dat even mooi geregeld…

Het volgende avontuur zou op ons wachten in Swaziland. Een klein landje binnen Zuid-Afrika. Iedereen was echter moe van het steeds vroege opstaan in Kruger en verlangde naar een dagje luieren aan het strand. Hierdoor bleef ons bezoek aan Swaziland beperkt tot een overnachting waarna we snel naar St. Lucia reden. In dit toeristische kuststadje genoten we van het strand, een braaike , wat windowshopping en vooral heerlijk niets doen.

Na nog een dagje in een natuurpark – waar vooral de neushoorns de show stalen – splitsten ieders wegen. De Duitsers zouden Kaapstad nog later op het jaar met hun geliefde of hun familie bezoeken, dus trokken Tom en ik er op ons tweetjes op uit om een van Zuid-Afrika’s mooiste plekjes te ontdekken. Vanuit Durban vlogen we naar de westkust, waar we werden opgewacht om ons naar onze backpacker te brengen. Ons verblijf voor de volgende 3 dagen bevond zich op Longstreet. Dé straat van Kaapstad: winkeltjes, restaurantjes, café’s met live muziek,… Ideaal gelegen dus! We hadden enkel een beetje pech in een kamer aan de straatkant terecht te komen, waardoor onze nachtrust eerder beperkt bleef.

Er was ons aangeraden om als het mooi weer was metéén de tafelberg op te gaan, zo was een perfect uitzicht gegarandeerd. We volgden deze raad op en vertrokken vol goede moed naar de plaats waar de anderhalfuur durende beklimming zou beginnen. Al snel bleek dat de afstand naar het beginpunt in combinatie met een temperatuur van 34 graden dodelijk waren. Als een geluk bij een ongeluk kwamen we een vrouw tegen wiens auto een platte band had. Tom bood zijn hulp aan om de band te vervangen en ik om me met haar baby’tje (dat me duidelijk niet zo leuk vond) bezig te houden. Na nog wat extra mankracht van bewoners uit de omgeving kon de vrouw haar rit vervolgen. Ze was ons erg dankbaar en bood ons een lift naar de befaamde berg aan. Tijdens deze rit beseften we dat we de afstand en de hoogtelijnen toch wat onderschat hadden en dat we de vrouw erg dankbaar mochten zijn om haar voorstel. Tom en ik kwamen al gauw overeen dat het toch een beter plan leek om de kabellift te nemen in plaats van te stappen. Na 4 minuten stijgen werden we getrakteerd op een van de mooiste uitzichten ooit! We stapten de Tafelberg rond en genoten, naast van de stilte, van uitzichten op de kust, Robbeneiland, en het stadscentrum.

De volgende dag werden we door een busje opgehaald voor de Peninsula tour. Als echte toeristen werden we van de ene plaats naar de andere gereden. Zo zagen we sealisland waar honderden zeehonden een stank om van achterover te vallen verspreidden. Ook werden we op een strand vol pinguïns getrakteerd. Hierna wisselden we het busje in voor een fiets waarmee we naar Kaap De Goede Hoop bolden. Van hieruit vertrok een wandelroute langs de prachtige kustlijn met als eindbestemming Capepoint. Een geslaagd dagje!

Onze eerste georganiseerde tour was een succes geweest. Onze tweede poging viel echter wat in het water. Donderdagochtend stonden we vol enthousiasme te wachten tot ze ons kwamen ophalen voor de wijnroute: een hele dag wijn, kaas en olijfjes proeven! Onze ontgoocheling was dan ook groot toen bleek dat ze ons waren vergeten. Gelukkig waren er nog twee plaatsjes vrij op een tour die in de namiddag plaatsvond. Zo kwamen we toch nog alles te weten over het productieproces van wijn, maar wat nog beter was: zo konden we toch nog genieten van deze lekkere drank in al haar soorten!

We zouden onze paasvakantie afsluiten met de Gardenroute: een aaneenschakeling van mooie dorpjes langs de Oostkust. Deze dorpjes bleken echter meer toeristisch dan écht mooi te zijn. Gelukkig beschikten ze wel allemaal over een strand zodat we ons kleurtje wat konden bijwerken. Hoogtepunt van deze driedaagse was -vooral voor Tom dan- de bungeesprong van een 216 meter hoge brug. Ik had voordien al verkondigd dat ik nooit de diepte zou inspringen. Ik hield me aan mijn woord en aanschouwde Tom die wél de durf had om de hoogste bungeesprong ter wereld aan te vatten. Dit was voor mij al meer dan spannend genoeg!

Op maandag was het gedaan met het mooie leven. Om vijf uur stapten we in Port Elizabeth de bus op die ons om drie uur ’s nachts terug in Bloemfontein zou droppen. Helaas! Maar… ‘t is goed geweest!!!

http://www.flickr.com/photos/stieninzuidafrika