Stien in Zuid-Afrika

Paasvakantie

2008-04-13T21:30:00.001+02:00

18 dagen vakantie in een verslag gieten, dat vraagt om heel wat schrappen.
Hieronder dan ook een beknopt verslagje. De uitgebreide versie vertel ik over twee weken met veel plezier live.

Samen met 5 Duitsers en 2 Belgen trok ik er deze paasvakantie op uit om het mooie Zuid-Afrika te verkennen. De eerste stop op onze route was Blyde River Canyon: een prachtig stukje natuur vol watervallen, meren en landschappen om “u” tegen te zeggen! In onze backpacker met de naam “Billy Bongo” werden we vriendelijk onthaald door, hoe kan het ook anders, ‘Billy’. De “bongo” sloeg op een hoekje slaginstrumenten, waar Tom en ik, vergezeld door een Afrikaan, ons aan wat improvisatie waagden. Uiteraard viel ik naast deze expert een beetje uit de toon (letterlijk en figuurlijk).
Als muzikante mag ik dan niet zo sterk zijn, maar als fotografe heb ik wel heel wat bijgeleerd deze dagen. De prachtige omgeving vroég er gewoon om om gefotografeerd te worden! Werkelijk een van de mooiste plaatsen waar ik al geweest ben…

Onze trip vervolgde zich naar het Krugerpark: het grootste natuurpark van Zuid-Afrika! Eindelijk zou ik te weten komen waar ik al die Malariapillen voor aan het slikken was. (Nu ja, “slikken”, wie mij een beetje kent weet dat pillen niet zo m’n ding zijn. Hierdoor ben ik nu al enkele weken - zoals de kleine kindjes - alles tot poeder aan het verbrijzelen en aan het oplossen in water, waardoor ik een uur later nog steeds met een vieze smaak in m’n mond zit).
Om half 6 ’s ochtends stonden we aan de poort te wachten om het park te betreden.
Het eerste uur viel er echter – buiten een mooie zonsopgang- niet veel spectaculairs te zien.
Tot ik plots Jan hoorde roepen: “Wow, wat is dat!”. Tom sprong uit de auto om te kijken welk indrukwekkend dier zich voor onze auto bevond, waarop iedereen zijn voorbeeld volgde. Jan had een kreet geslagen voor een soort duizendpoot. We waren allen druk aan het fotograferen toen er een wagen van het park naast ons stopte en enkele mannen ons bevalen niet te bewegen. Wij waren helemaal in de wolken omdat we dachten dat we een heel zeldzaam beestje gevonden hadden. Niets was minder waar: we ontvingen elk een boete van 500 Rand voor het verlaten van de wagen. Balen!
We probeerden het voorval te vergeten en te genieten van het mooie Krugerpark. Nijlpaarden, leeuwen, krokodillen, neushoorns, zebra’s, giraffen, buffels,… Ik was helemaal onder de indruk van deze dieren! Op een gegeven moment begaven we ons zelfs temidden van een groep van wel 30 olifanten. Nog nooit heb ik me zo nietig gevoeld, en nog nooit heb ik zoveel schrik gehad van een dier. Wat ’n immense beesten!
De laatste dag van ons 3-daags Krugerbezoek, besloten we toch even te gaan polsen of we niets konden regelen in verband met onze boete. Na lang aanschuiven in de rij was het onze beurt bij de procureur. Onze leugentjes ‘We dachten dat er iets aan de wagen was’ en ‘We zijn niet genoeg gewaarschuwd voor het bestaande gevaar’ bleken niet echt te werken. Als laatste argument waagde ik het op een ‘Wij zijn maar arme studentjes’, wat bleek te werken! De schade bleef beperkt tot alleen een boete voor de bestuurder. Hadden we dat even mooi geregeld…

Het volgende avontuur zou op ons wachten in Swaziland. Een klein landje binnen Zuid-Afrika. Iedereen was echter moe van het steeds vroege opstaan in Kruger en verlangde naar een dagje luieren aan het strand. Hierdoor bleef ons bezoek aan Swaziland beperkt tot een overnachting waarna we snel naar St. Lucia reden. In dit toeristische kuststadje genoten we van het strand, een braaike , wat windowshopping en vooral heerlijk niets doen.

Na nog een dagje in een natuurpark – waar vooral de neushoorns de show stalen – splitsten ieders wegen. De Duitsers zouden Kaapstad nog later op het jaar met hun geliefde of hun familie bezoeken, dus trokken Tom en ik er op ons tweetjes op uit om een van Zuid-Afrika’s mooiste plekjes te ontdekken. Vanuit Durban vlogen we naar de westkust, waar we werden opgewacht om ons naar onze backpacker te brengen. Ons verblijf voor de volgende 3 dagen bevond zich op Longstreet. Dé straat van Kaapstad: winkeltjes, restaurantjes, café’s met live muziek,… Ideaal gelegen dus! We hadden enkel een beetje pech in een kamer aan de straatkant terecht te komen, waardoor onze nachtrust eerder beperkt bleef.

Er was ons aangeraden om als het mooi weer was metéén de tafelberg op te gaan, zo was een perfect uitzicht gegarandeerd. We volgden deze raad op en vertrokken vol goede moed naar de plaats waar de anderhalfuur durende beklimming zou beginnen. Al snel bleek dat de afstand naar het beginpunt in combinatie met een temperatuur van 34 graden dodelijk waren. Als een geluk bij een ongeluk kwamen we een vrouw tegen wiens auto een platte band had. Tom bood zijn hulp aan om de band te vervangen en ik om me met haar baby’tje (dat me duidelijk niet zo leuk vond) bezig te houden. Na nog wat extra mankracht van bewoners uit de omgeving kon de vrouw haar rit vervolgen. Ze was ons erg dankbaar en bood ons een lift naar de befaamde berg aan. Tijdens deze rit beseften we dat we de afstand en de hoogtelijnen toch wat onderschat hadden en dat we de vrouw erg dankbaar mochten zijn om haar voorstel. Tom en ik kwamen al gauw overeen dat het toch een beter plan leek om de kabellift te nemen in plaats van te stappen. Na 4 minuten stijgen werden we getrakteerd op een van de mooiste uitzichten ooit! We stapten de Tafelberg rond en genoten, naast van de stilte, van uitzichten op de kust, Robbeneiland, en het stadscentrum.

De volgende dag werden we door een busje opgehaald voor de Peninsula tour. Als echte toeristen werden we van de ene plaats naar de andere gereden. Zo zagen we sealisland waar honderden zeehonden een stank om van achterover te vallen verspreidden. Ook werden we op een strand vol pinguïns getrakteerd. Hierna wisselden we het busje in voor een fiets waarmee we naar Kaap De Goede Hoop bolden. Van hieruit vertrok een wandelroute langs de prachtige kustlijn met als eindbestemming Capepoint. Een geslaagd dagje!

Onze eerste georganiseerde tour was een succes geweest. Onze tweede poging viel echter wat in het water. Donderdagochtend stonden we vol enthousiasme te wachten tot ze ons kwamen ophalen voor de wijnroute: een hele dag wijn, kaas en olijfjes proeven! Onze ontgoocheling was dan ook groot toen bleek dat ze ons waren vergeten. Gelukkig waren er nog twee plaatsjes vrij op een tour die in de namiddag plaatsvond. Zo kwamen we toch nog alles te weten over het productieproces van wijn, maar wat nog beter was: zo konden we toch nog genieten van deze lekkere drank in al haar soorten!

We zouden onze paasvakantie afsluiten met de Gardenroute: een aaneenschakeling van mooie dorpjes langs de Oostkust. Deze dorpjes bleken echter meer toeristisch dan écht mooi te zijn. Gelukkig beschikten ze wel allemaal over een strand zodat we ons kleurtje wat konden bijwerken. Hoogtepunt van deze driedaagse was -vooral voor Tom dan- de bungeesprong van een 216 meter hoge brug. Ik had voordien al verkondigd dat ik nooit de diepte zou inspringen. Ik hield me aan mijn woord en aanschouwde Tom die wél de durf had om de hoogste bungeesprong ter wereld aan te vatten. Dit was voor mij al meer dan spannend genoeg!

Op maandag was het gedaan met het mooie leven. Om vijf uur stapten we in Port Elizabeth de bus op die ons om drie uur ’s nachts terug in Bloemfontein zou droppen. Helaas! Maar… ‘t is goed geweest!!!

http://www.flickr.com/photos/stieninzuidafrika

Lui weekendje

2008-03-17T20:04:00.001+01:00

Donderdag trokken we met z’n allen naar het Windmill Casino voor een heus Jazzconcert. Toen we de zaal binnenkwamen werd ons meteen duidelijk dat deze muziekstijl vooral populair is onder de zwarte bevolking. Het optreden was zalig! Thuis zou ik nooit uit mezelf naar een Jazzconcert zijn geweest, maar na deze avond ben ik er helemaal van in de ban.
Later op de avond was er een show te zien waarin schaars geklede dames het beste van zichzelf lieten zien. Ondanks het feit dat ze nog heel veel moeten oefenen op synchroon dansen, was het wel eens leuk om zo’n spektakel met licht, pluimen, muziek e.d. te zien. (vooral de jongens waren van deze mening).

Vrijdagochtend waren we uitgenodigd op de thee in het Nationale Museum. Met de traditionele rooibosthee en milktart (lijkt beetje op flantaart) wilde ze ons onder het motto ‘beter laat dan nooit’ officieel welkom heten in hun team.
’s Avonds hadden de Duitsers ons uitgenodigd voor een traditionele maaltijd. Het werd, hoe kan het ook anders, worst! Wanneer alle potten leeg waren, werd er besloten een spelletje poker te spelen. Gelukkig was de inzet beperkt tot macaroni en lucifers, want anders had ik toch wel wat centjes verspeeld. Die centen kwamen me nog goed van pas toen we later op de avond naar Mystic trokken alwaar we de dansvloer bezetten.

Om kwart na negen ging ’s zaterdags mijn wekker af. Er was ons immers verteld dat ze om 10u onze termieten gingen komen verdelgen. Maar… natuurlijk kwamen die mannen niet! Die beesten zitten hier nu ondertussen al meer dan een week. Als je dan bedenkt dat een koningin 5000 eitjes per dag legt, en al onze plafonds, muren en meubels van hout zijn, versta je waarschijnlijk wel waarom we die beesten hier zo gauw mogelijk weg willen.
Doordat die mannen niet kwamen konden Nathalie, Monica en ik wat vroeger vertrekken om te gaan winkelen. Het werd een leuk, maar helaas niet echt vruchtbaar, shopmiddagje.

’s Avonds werden we verwacht bij Derek (de man van het museum die altijd veel te vriendelijk is) en zijn vrouw Lulu. Zij had voor ons een rijstmaaltijd bereid met rozijntjes, curry, cocospoeder, banaan,… Wel even een gênant moment toen Tom en ik onze eerste hap in de mond hadden wanneer ons gevraagd werd om elkaars handen vast te nemen voor het gebed. Na de maaltijd werden we voorzien van thee en dessert en een hoop diepzinnige levensvragen. Ook werden we gevraagd om voor hen, en een hele hoop genodigden, eens stoofvlees te komen maken. Maar dat zal pas voor na de paasvakantie zijn.

Zondag werd ik wakker geroepen door Marc die op onze scheidingsmuur was geklommen om me mee te delen dat hij voor ons ontbijt aan het maken was. De eitjes en warme chocomelk werden het begin van de meest luie dag die ik hier al beleefd heb. Beetje bij de buren rondhangen, beetje in de zon zitten, wat backpackers boeken,…
Toch een spannend moment die dag was het moment waarop ik mijn eerste malaria-pil moest innemen. Marc was me twee dagen voordien al voorgegaan en had hartkloppingen, maagpijn en vermoeidheid ervaren. (Een andere mogelijke bijwerking is ‘opgewondenheid’, wat volgens mij toch ook het geval was bij hem, want die avond is Kim in zijn slaapkamer beland, waardoor we nu een koppeltje in de groep hebben.) Gelukkig bleef ik gespaard van al deze kwaaltjes. Zo was het dan ook geen probleem om ’s avonds mee op restaurant te gaan. We belandden in de Cubana, waar de muziek en cocktails ons meteen naar een ander continent voerden. Na onze maaltijd werden we getrakteerd op live gitaar muziek. Omdat we onze tafel moesten verschuiven om de gitarist wat plaats te geven, kregen we ter compensatie waterpijp en elk een shooter aangeboden. Dit was natuurlijk een tactische zet, want één shooter smaakt natuurlijk naar meer. Zo hebben we dan ook nog een geruime tijd in de lounge gezeten om de grappigste namen van de kaart uit te proberen…

Vandaag (maandag) is het weer hier enorm omgeslagen. Lange broek, dikke pull en gesloten schoenen zijn dé dresscode voor deze grauwe regendag. Ik hoop dat we gauw weer een zonnetje zullen zien, want vrijdag vertrekken we immers op onze 18-daagse rondreis. Mijn volgende verslagje en foto’s zullen dan ook nog even op zich laten wachten, maar het zal de moeite zijn!!!

Johannesburg & Pretoria

2008-03-11T16:30:00.002+01:00

Vrijdagavond trokken we met z'n negenen richting Johannesburg. Na een rit van een dikke 4 uur kwamen we aan bij onze backpacker waar we, buiten de vele mieren, een goede nacht doorbrachten.
Gesterkt door een ontbijt met spek en eieren reden we de volgende ochtend de grote stad in. Vanop de 50e verdieping van een of ander gebouw hadden we een mooi overzicht over "Joburg". Vanaf de top bepaalden we onze route die we later te voet aanvatten. Iedereen had ons gewaarschuwd dat Johannesburg zo gevaarlijk is, maar zelfs te voet onder de menigte had ik nooit een onveilig gevoel. (Waarschijnlijk is dit juist het gevaar, dat je het niet verwacht).
Later op de dag bezochten we Montecasino: een van de grootste touristische trekpleisters van de stad. In dit Casino hebben ze namelijk Toscane nagebouwd. Echt een heel raar gevoel: je zit binnen in dat gebouw maar toch lijkt het alsof je door de straten in Italie wandelt.

`s Avonds reden we door naar Pretoria waar we zondag op ontdekkingstocht gingen. Aangekomen bij onze backpacker bleek er geen elektriciteit te zijn. ( In Z-A hebben ze problemen met de distributie van elektriciteit waardoor er zich soms stroompannes van enkele uren voordoen). We werden dus naar onze kamers geleid met een kaarsje: had nog wel z`n charmes!
Een paar Duitsers die daar ook zaten raadden ons een feestje in de buurt aan. Zo belandden we op de parking van een supermarkt waar een openluchtfuif aan de gang was. Wij als blanken vertegenwoordigden zowat de volle 1% van de aanwezige bevolking, een heel raar gevoel. Toen de muziek tegen twaalf uur stopte en de Duitsers ons naar een nieuwe feestplek leidden, kwamen we op een plein waar plots álle blanken zaten. Bizar hoe de feestjes hier zo gescheiden verlopen.

Na een korte nacht en wederom een stevig ontbijt (Ditmaal inclusief frieten! Amai, ze eten hier echt bij álles frietjes!) maakten we kennis met Jan. Jan was een kennis van onze Duitse Jan. Deze man woonde al 23 jaar in Pretotia en was dus de aangewezen persoon om ons rond te leiden. Zo zagen we het mooie centrum met veel gebouwen in zandsteen (wederom een Italie-gevoel), het Krugermuseum, het voortrekkersmonument, een fort en nog een of ander prachtig regeringsgebouw. Jan, onze gids, leek precies een beetje ontgoocheld dat we niet alle uitleg over de geschiedenis lazen, maar wij wilden gewoon op 1 dag zoveel mogelijk zien…

Tegen half 11 's avonds kwamen we terug thuis van ons weekendje cultuur. Daar troffen we Andreas' lege kamer aan. Hij is zaterdag terug naar Duitsland gevlogen omwille van problemen met zijn vriendin. We zitten nu dus nog maar onder ons tweetjes in ons appartement. Geen file meer aan de badkamerdeur…

Verder hebben we deze week ook onze rondreis geregeld. Volgende vrijdag vertrekken we met twee wagens richting krugerpark. Ik moet dus stilletjesaan mijn malariapillen beginnen te slikken. Iedereen lacht hier met mijn merk van pillen dat blijkbaar bekend staat om zijn vele bijwerkingen. Na het lezen van de bijsluiter heb ik er toch ook een beetje schrik van gekregen…
De tweede week zouden Tom en ik met een binnenlandse vlucht naar Kaapstad vliegen en dan van daaruit de befaamde Gardenroute volgen. Hele mooie vooruitzichten dus! Ik kijk er al naar uit…

(Foto`s op www.flickr.com/photos/stieninzuidafrika)

Clarens

2008-03-04T10:16:00.000+01:00

Vrijdagochtend had Meneer Kleynhans, onze docent, ons uitgenodigd om het oorlogsmuseum te bezoeken. Na een rondleiding haalde hij uit zijn auto een picknickmand. Zijn vrouw had een ‘verrassinkie’ meegegeven. Zo genoten we van enkele Zuid-Afrikaanse delicatessen in de mooie tuin van het museum.

Voor de namiddag had ik bij ZPR ‘verlof’ gevraagd, zodat we tegen 2u richting Clarens konden vertrekken. Mijn vrees voor de rijkwaliteiten van Jan bleken terecht toen hij voor het rode licht tegen de auto voor ons reed. Gelukkig bleef de schade beperkt (een gebroken nummerplaat voor ons en een bluts voor de vrouw) en waren we verzekerd voor dit alles. Toen we tegen de avond aankwamen op de plaats van bestemming zochten we een slaapplaats. Zo vonden we een tof plekje waar we een kamer kregen met 7 stapelbedden, allen gezellig samen: net scoutsweekend!

De volgende dag trokken we naar het Royal Natal National Park.
We waren de kaart aan het bestuderen toen we zagen dat een aap onze auto aan het vandaliseren was. Gelukkig bleef wederom de schade beperkt!

Een tocht door de bergen zou ons naar een van de hoogste watervallen ter wereld leiden.
En wat voor een toch!!! 3 uur stappen in de Zuid-Afrikaanse zon, berg op, berg af, de rivier oversteken, een ladder op, een rots die voorzien was van ijzeren pinnen beklimmen, nog eens de rivier oversteken,… Ik was kapot toen we eindelijk de waterval zagen! Moet bekennen dat ik iets meer van deze beruchte waterval had verwacht: je kon de smalle waterstraal enkel vanuit de verte zien, maar hoog was ze wél! Dan moesten we natuurlijk nog terug. Iedereen moest het park uit voor 6u (tegen 7u wordt het hier al stilaan donker). Dus doorstappen was de boodschap...

We waren al bijna een uur terug naar Clarens aan het rijden, toen Marc bedacht dat hij zijn gsm op het dak van de auto had laten liggen. Gevolg: terug naar het park, een hele avond in de auto met gevaarlijke Jan achter het stuur, geen gsm meer te vinden, en alle restaurantjes die gesloten waren toen we tegen 11uur in het dorp aankwamen.

Op zondag werd ik uit bed gezet door Tom die een kat dat kamer had ingestuurd. Fit en monter (en stijf van de vorige dag) bezochten we ‘the Basotho village’, een beetje het lokale Bokrijk. Hier kregen we ook het traditionele bier te drinken: leek wel een mengeling van appelsiensap en bier. Niet héél vies, maar ik verkies toch nog steeds een Stella!
In de namiddag reden we een berg op, waar we onze auto op de parking lieten staan en te voet verder trokken. Wauw, ik denk dat ik zowat de mooiste plek op aarde gezien heb! Hoog in de bergen, een prachtig uitzicht, haren in de wind en een zalige stilte.

Tijdens de lange rit terug naar Bloem zagen we rondom ons de hele tijd prachtige bliksemflitsen. Helemaal zoals in de film: van de lucht tot op de grond, met wel 7 vertakkingen! Toen ik ’s avonds in m’n bedje lag had het onweer ons bereikt, en onweer is hier echt wel ON-weer…

(Foto’s staan op Flickr, helaas tonen ze nog niet half hoe mooi het er in werkelijkheid uitzag)

Weer weekend

2008-02-24T20:43:00.001+01:00

Vrijdagavond was het weer rugby-tijd. Alsof wij ongeluk brengen, verloren de Cheetahs, die vorig jaar kampioen speelden, voor de tweede keer. ’s Avonds zakten we af naar Mystics, waar we een dansje placeerden. Het was echt leuk, waardoor het de volgende ochtend wel een beetje pikte toen mijn wekker om iets voor zeven afliep…
We hadden een wagen gehuurd om naar Soetdoring, een natuurpark in de buurt, te rijden. Ik was al superblij dat ik zebra’s had gezien, toen bleek dat ze ook een apart stuk hadden met leeuwen en Cheetahs. ‘Betreden op eigen risico’ werd ons gewaarschuwd, dus…raampjes toe! En plots waren ze daar: 4 leeuwen lagen gewoon langs de kant van de weg. Was wel efjes schrikken toen ik hen in de gaten kregen!! Prachtige dieren wel! En zo werd ook mijn doel om 1 dier van ‘the big five’ te zien, bereikt!
De cheetahs zaten helaas iets verder van ons verwijderd, maar wederom oh-zo-mooi!

’s Avonds bezochten we een restaurantje dat Derek ons had aangeraden. Hij had ons wel verteld dat het een restaurant van een iets hogere prijsklasse was. Wanneer we de rekening kregen was onze verbazing dan ook groot toen bleek dat we voor nog geen 20 euro per persoon hadden genoten van een voorgerecht, hoofdgerecht én wijn!
Zondag was het opkuisdag: wassen, frigo uitkuisen, afwassen,…
We waren net ons huiswerk aan het maken toen Marc kwam vragen om mee te gaan zwemmen. Helaas bleek het zwembad gesloten waardoor we overschakelden naar plan B: minigolf. Dat is eigenlijk echt nog eens leuk om te doen!

De tijd vliegt: vandaag zijn we hier immers al ¼ van onze tijd hier en er is nog zoveel dat we moeten doen. We zijn stillekesaan begonnen aan onze voorbereidingen van onze grote reis tijdens de paasvakantie. Marc, Jan, Monica, Tom & ik zouden Kaapstad, de tuinroute en het Krugerpark willen aandoen, maar er moet nog véééél geregeld worden. Hoog tijd om hier eens deftig werk van te maken want zoals ik al zei: het gaat zo snel allemaal!

Stand van zaken

2008-02-24T20:41:00.000+01:00

Deze week hebben we Cecilia ingeruild tegen Andreas. Helaas, want Cecilia was echt een lieveke. Andreas daarentegen doet totaal geen moeite om contact te zoeken en elke keer dat we hem uitnodigen om mee te gaan slaat hij ons aanbod af. Hij zit constant op zijn kamer achter zijn laptop. Jammer want zo maakt hij het ook gewoon stom voor zichzelf. Sinds hij hier is, wordt de badkamer meer dan ooit benut: doucheke, haartjes drogen (zélfs ik heb geen haardroger mee!), gelleke leggen,…
Ook de Belgische buurmeisjes zijn aangekomen, maar heb hen nog niet zo vaak gezien.

Op het werk is het nog steeds hetzelfde verder: kranten doorbladeren naar de naam ‘Supersport’, faxen, rondbellen voor promomeisjes, inventariseren,…
Vrijdag heb ik wel voor de eerste keer ideeën mogen geven voor evenementen om kinderen aan het sporten te krijgen: leuk! Nu is het nog de vraag in hoeverre er naar mij geluisterd gaat worden… Maar uiteindelijk klaag ik niet: mijn collega’s zijn vriendelijk en ik ben al elke avond voor vijf uur naar huis mogen gaan.

Voor ons project rond het Nationaal Museum zijn we door Derek al rondgeleid in verschillende musea: al toffe dingen gezien! Nu krijgen we een aantal lessen van hem (hebben huiswerk gekregen voor dit weekend!) ter voorbereiding van het Batho-project. Batho is een township waar wij de mensen gaan interviewen om zo te weten te komen hoe het er daar vroeger aan toe ging. Denk dat dit heel interessant kan worden!

Verder ben ik intussen helemaal ingewijd in het leven van de huisvrouw: kuisen, wassen, strijken,… Moet wel bekennen dat de discipline om meteen na het eten aan de afwas te beginnen ons vaak ontbreekt, waardoor we dan uiteindelijk uit noodzaak een hele berg moeten aanvatten.
Naast huisvrouw ben ik ook een sportvrouw geworden: fitness is mijn nieuwe bezigheid. Voor ‘een potteke in den Allee’ kan je een hele dag lang fitnessen waarbij je beroep kan doen op een hoop trainers en na afloop een sauna kan nemen. Het plan is om twee keer per week met Monica te gaan sporten: de goeie voornemens zijn er!!!

weekend

2008-02-17T21:03:00.001+01:00

15 februari

Na de fameuze teambuilding, waar ik al meteen ‘like a virgin’ van Madonna mocht zingen, vroegen de Duitsers ons of we hen wilden vergezellen naar een braai. Zij hadden een paar weken geleden wat ‘locals’ ontmoet, die hen nu hadden uitgenodigd voor een barbecue’ke.

Daar aangekomen bleek het helemaal niet om een ‘barbecue’ke’ te gaan maar om een heuse barbecue! Het huis, met zwembad, bleek een studentenhuis te zijn, echt super! Het was heel leuk om nieuwe mensen te leren kennen. Zo ontmoette ik ook Jonkher, een jongen die overweegt om volgend jaar in Leuven te komen studeren. Ik heb onze stad goed bestoeft!

De avond eindigde in ‘Mystics’, een toffe uitgaansplek waar zowat de halve blanke Bloemfontein-populatie haar avonden doorbrengt. (Aan Steven, Manu & Dreek: deze keer was ik écht goed in poolen!) De taxi bracht ons thuis, waar Cecilia voor ons een bordje zelfgemaakte sushi had achtergelaten op tafel. Heel lief, maar moet bekennen dat ik niet zo’n fan ben.

16 februari

Cecilia had geregeld dat we met haar en een vriendin (met auto!) naar een marktje konden. Was leuk, maar niets gekocht. Grappig hoe die Chinezen steeds worden aangetrokken door standjes met de grootste rommel, hoe meer kitsch, hoe liever!

’s Middags werden we verwacht op de picknick van Bianca. Zij vertrekt volgende week naar Amerika en had haar internationale studenten ook uitgenodigd voor haar afscheidsfeestje. Helaas begon het na een uur of twee te regenen, waardoor we gedwongen werden huiswaarts te keren.

Gelukkig was het weer opgeklaard toen de rugbymatch begon. Rugby is hier echt dé sport! De plaatselijke ploeg heet ‘ The Cheetahs’. Al de hele dag zag je mensen in oranje kleren, mensen die voorbij reden met vlaggen uit hun wagen,… En ik beken, ik begin ook al een beetje fan te worden. De regels zijn me nog steeds niet helemaal duidelijk, maar de sfeer in het stadium was super!! Helaas verloren de Cheetahs, maar de toon voor de avond was gezet: we trokken naar Barbas: de plaats waar die andere helft van de blanke populatie vertoeft, en er leuke dansmuziek gedraaid wordt. Deze keer was ik niet de enige vrouw in het gezelschap! Woensdag is Monika aangekomen, een Duits meisje die twee straten verder woont: lijkt me een toffe madam. We hebben gisteren dan ook onze eerste shopdag vastgelegd, iets waar ik al van mijn aankomst naar uitkijk, want de kleren zijn hier leuk én goedkoop!!!

17 februari

Cornel, een collega, had Tom en mij uitgenodigd om bij haar te komen braaien. We maakten kennis met haar familie (ongelofelijk lieve mensen) en genoten van een heerlijke maaltijd! We vielen wel wat uit de toon met ons beperkt vlees verbruik, maar als je die Zuid-Afrikanen zou moeten volgen…ppfff! Bij ons vertrek moesten we mee op de foto met Cornel en haar zus, en kregen we door de mama een pot zelfgemaakte abrikozenconfituur toegestopt. Niet slecht om vriendjes te worden met Cornel, zij is immers degene die mij op het einde van mijn stage mee moet beoordelen…

foto`s

2008-02-13T14:36:00.001+01:00

http://www.flickr.com/photos/stieninzuidafrika/

Eerste fotootjes staan online!

Eerste dag stage

2008-02-13T13:53:00.000+01:00

11 februari: eerste stagedag

Iemand van de universiteit bracht me naar mijn stageplaats, waar ik kennismaakte met Lynn: dé baas, maar een hele lieve vrouw! We namen plaats in de zithoek, waar mijn 4 vrouwelijke collega’s kwamen kennismaken. Er werd besloten dat ik meteen aan de slag kon, maar…er was geen werk voor mij!!!

Ik mocht beginnen met het inventariseren van ballonstokjes, wauw!

Nadien lieten ze mij de resultaten van een enquête over hun bekendste chipsmerk ‘Simba’ overtypen op pc. (Ik heb een eigen bureautje, maar voorlopig nog geen internetaansluiting). Deze enquêtes gebeuren elk weekend, dus deze ingeven wordt vanaf nu mijn vaste werkje.

Toen dit na een half uur al weer afgehandeld was mocht ik cd’tjes in hoesjes steken! Van bezigheidstherapie gesproken!

Een collega moest nog een verjaardagscadeau gaan kopen voor haar vriend en vroeg of ik mee wou gaan. Dus gingen we een beetje shoppen onder de uren!

Terug op ZPR vonden ze na lang denken toch nog een werkje voor mij: het opruimen van de opslagplaats waar ze alle promomateriaal verzamelen. (Dit was niet meer gebeurd sinds de stage van de Belgische meisjes een jaar geleden) Op een uur zag dat lokaal er weer goed uit, waardoor ik de commentaar kreeg dat ik ‘te snel werkte’! Het laatste uur heb ik nog wat gepraat met de dames, zij waren immers toch al heel de middag computerspelletjes aan het spelen en aan het converseren via MSN. Ze doen daar écht NIKS!

Vrijdag is het teambuilding!!! Dan gaan we ‘Idols’ spelen, pizza eten, enz.

Ben benieuwd: heb die mensen 1 keer gezien en mag mijn ‘zangtalent’ al gaan demonstreren.

Ga vragen als het goed is als ik alleen maar namiddagen kom, zo zit ik niet in de drukke ochtendspits met mijn fietske, een mountainbike, (ze rijden hier als gek!) en hebben ze misschien toch nog iets om mijn tijd mee te vullen. Ben al 3 van de 5 voormiddagen bezig voor het nationaal museum en met les, dus op die 2 zal het nu ook wel niet aankomen…

Willem Pretorius Park

2008-02-13T13:34:00.002+01:00

9 februari: Willem Pretorius Park

Om 5u ging de wekker af, want we wilden om kwart voor 6 vertrekken. (De waarom hiervan is me nog steeds niet duidelijk!) Na anderhalf uur rijden kwamen we aan bij het Willem Pretorius Park. We boekten een huisje -met zicht op het meer- voor 1 nacht en trokken met onze VW Polo het park in.

Zo’n park is echt veel leuker dan de zoo: je moet de dieren immers nog vinden! Het was echt grappig: traag rijden met de vensters open en als je een dier zag: ‘stop’ roepen. Dan was het de kunst om zo stil mogelijk uit de auto te stappen of zo ver mogelijk uit je venster te gaan hangen om als een échte toerist vanuit alle mogelijke standpunten foto’s te trekken…

We zagen schildpadden, gnoes, springbokken, struisvogels en nog wat rare dingen waarvan we eigenlijk niet wisten wat het was. Ons doel om een neushoorn te zien, hebben we helaas niet bereikt!!!

’s Middags trokken we naar ‘Welkom’, een stadje met een aantrekkelijke naam, dat volgens de reisgids bekend stond om haar Flamingolake. Na meermaals verkeerd rijden en vragen naar het befaamde meer kwamen we dan uiteindelijk uit bij een plas water wat nog steeds niet het Flamingomeer bleek te zijn. Gefrustreerd maakten we rechtsomkeer naar ons huisje. Welkom was dus een flop!!

10 februari: Willem Pretorius Park

Heb heerlijk geslapen: een 2-persoonsbed voor mij alleen en geen lawaai! (in Bloem is er àltijd lawaai, de hele nacht door). Om 7u gingen we terug het park in. We wilden de eersten zijn, zodat de dieren nog niet verdreven zouden zijn uit de buurt van de wegen. Deze werkwijze had succes: een troep van wel 30 giraffen stond nietsvermoedend blaadjes van de bomen te eten toen we langskwamen. Na een aantal foto’s vanuit de auto te nemen, werd de drang toch te groot om dichterbij te komen. We benaderden hen voorzichtig en slaagden er zo in om enkele mooie kiekjes te maken alvorens ze op de vlucht gingen, écht spectaculair!!

Op het vue-point genoten we naast van het uitzicht ook van een groep apen die zich niet geneerden voor de camera…

Dit avontuur eindigde in de plaatselijke McDonalds, waar de prijzen weer `schandzalig` laag waren!

(telefoonnr: +27514471346 - gsmnr: 0780024325)

Aankomst Zuid-Afrika

2008-02-07T20:52:00.000+01:00

4-5 februari

Het was op z’n minst wat je een ‘emotioneel afscheid’ kunt noemen. Ik dacht onopvallend te vertrekken naar ZA, maar dat was buiten m’n 3012-maatjes en familie gerekend. (Merci allemaal! Jullie zijn veel te lief!)

De vlucht naar Londen viel goed mee. Ik zat aan het raam en kon dus van het uitzicht genieten. Vond het echt bizar toen ik plots de kust al zag verschijnen, je ben zo vlug in Londen. Daar aangekomen moesten we bijna een dagtocht afleggen tot aan onze gate, amai! Deze keer was het vliegtuig een pak groter, denk dat daar minstens 350 man in zat. Wel tof was dat je in de kopsteun een tv’ke had, waar je een playlist op kon samenstellen of films kon bekijken. (Helaas zonder ondertitels) Je kon ook volgen boven welk land je vloog, op welke hoogte, enz.
Na deze lange vlucht met heel weinig slaap en niet echt lekker eten kwamen we aan in Johannesburg.

Daar onderschepte een ‘porter’ onze bagage om die naar de juiste gate te brengen. Snel dat die ging, en wij moesten natuurlijk volgen of we waren alles kwijt! Uiteraard vroeg deze vriendelijke man nadien ook centjes voor zijn bewezen diensten.

Tussen Johannesburg en Bloemfontein kwamen we in zo’n klein vliegtuigje terecht. Spannend, maar zo had je wel een mooi uitzicht. Aangekomen zwierden we onze jassen al snel uit,want de temperatuur bleek zo’n 30 graden. Bianca kwam ons ophalen en bracht ons naar ons huisje. Blijkbaar zijn wij de gelukzakken, want geen van ons moet een kamer delen. Het huisje is omringd door muren, hekken,tralies, … Ik kan jullie verzekeren, dat is echt een merde om elke keer al die sloten los te doen. Toen we hadden uitgepakt gingen Tom & ik naar het ‘Waterfront’, een gigantisch, nieuw, shoppingcenter. (kleren zijn hier niet duur, moet hier dus zeker eens wat aankopen doen!) Terug thuis kwamen onze buren kennismaken: Jan & Mark, twee Duitsers. Later kwam ook Cecilia aan, onze chinese huisgenote. Zij bood ons zelfbereidde chinese thee aan: echt niet te drinken dat goedje! ’s Avonds kookte zij ook voor ons (het hele huis en de frigo stinkt hier naar chinees =) ), waarna we ons bed ingingen en ik als een blok in slaap viel!

6 februari

Ik werd om 6u wakker door het geluid van de straat en het licht dat door de gordijnen kwam, balen! Om 8 uur werden we bij Dawn verwacht (zij en Bianca zijn degenen die voor de internationale studenten zorgen), die ons een rondleiding gaf. Ze toonde ons de winkels, de sloppenwijken, vertelde ons waar we beter niet komen,… Toen we door een stuk natuurpark reden zagen we struisvogels, antilopen, een gnoe en… een giraf! (een giraf fotograferen was het doel van mijn reis, had niet gedacht dat ik dat op dag twee al zou bereiken!). Een giraf noemen ze hier een kameelpaard, grappig! (verkeerslichten zijn ‘robots’ en computers ‘rekenaars’) Na deze trip werden we verwacht bij Dokter Nic, het departementshoofd denk ik. We deden een babbeltje met hem: hij in het Afrikaans en wij in het Nederlands, dat ging eigenlijk wel vlot. Hij zei dat we niet te veel lessen moesten volgen omdat we elk ook nog 2 andere projecten hebben. Nu zullen we waarschijnlijk maar 4 uur les per week hebben: interculturele studies en reclametaal. Nic is echt een héle lieve man: constant bezig van ‘welkom’, en ‘jullie zijn onze eregasten’, en ‘als er problemen zijn kom naar mij, ik ben jullie papa hier.’ (Maar lang niet zo’n goeie als jij hoor,papa). ’t Was wel een beetje gênant dat wij daar op onze sleffers zaten voor zo’n meneer met een das!

Nadien reden we met Bianca naar de winkel om inkopen te doen. We moesten ervan profiteren dat we met de auto konden gaan (was alleen voor de eerste keer, nadien moeten we te voet) dus kochten we meteen genoeg water, frisdrank (de cola smaakt hier anders, niet zo lekker),…
Ook toonde ze ons de plekjes om uit te gaan. We vroegen haar of ze ons wou afzetten bij The Waterfront, waar we een afrikaanse sim-kaart kochten voor 5 rand, dat is ongeveer 50 cent. Het leek wel alsof ze daar nog nooit een gsm gezien hadden, amai, wij hebben daar lang gestaan. Hierna gingen we naar het internetcafé waar we nog 20 minuten hadden om een mailtje naar het thuisfront te sturen. Maar toen ze sloten om 5u was het aan het gieten buiten, echt hard! De man stelde ons voor nog even te wachten in zijn winkel terwijl hij alles afsloot. 20 minuten later was het echter nog steeds niet gestopt, dus vroeg hij ons of we in lift wilden van hem. Zoals ik al zei: de mensen zijn hier zo vriendelijk allemaal!! ’s Avonds maakten we spaghetti voor onze buurjongens. (Cecilia was Chinees nieuwjaar gaan vieren) Zij vertelden ons dat ze van plan waren om dit weekend een auto te huren om een natuurpark te bezoeken, zo’n 45 km hier vandaan. Dus nu gaan we m z’n vieren een weekendje tussen de beesten zitten. Ben wel blij dat we iets te doen hebben, want buiten de shoppingcenters en het zwembad valt hier toch niet zo veel te beleven. We deden nog snel de afwas voor Cecilia thuis kwam, want elke keer als wij iets in de pombak laten staan wast zij dat af. We wilden dus vermijden dat ze denkt dat we van haar profiteren.

7 februari

Vandaag was echt een luie dag! Wakker tegen half 11, voorgaande verslagjes geschreven, ontbeten, wat gelezen, … Omdat onze kamers niet zo gezellig zijn, scheurden we prenten uit tijdschriften om tegen de muren te plakken. Ook de lelijke schilderijen uit onze living hebben we vervangen door posters, prenten en een verkeersbord dat we in een kast gevonden hebben. In de late namiddag zijn we met onze buurjongens een auto gaan huren voor het weekend. We mogen hem gaan halen om 5u morgenavond tot 5u zondagavond, voor een kleine 20 euro de man. Het is goedkoper om slechts 1 persoon als bestuurder op te geven, maar ik voelde me niet echt geroepen. Zelfs te voet ben ik nog steeds in de war met dat links rijden. Chipskes gegeten in ons tuintje, de rest van de spaghetti opgegeten en dan naar de universiteit. We hebben nog steeds geen studentenkaart, maar Jan & Mark hebben ingelogd voor ons…

Nog een maandje...

2008-01-07T15:49:00.000+01:00

4 februari is D-day!!!

Brussel - Londen
Londen - Johannesburg
Johannesburg - Bloemfontein