Vrijdagavond was het weer rugby-tijd. Alsof wij ongeluk brengen, verloren de Cheetahs, die vorig jaar kampioen speelden, voor de tweede keer. ’s Avonds zakten we af naar Mystics, waar we een dansje placeerden. Het was echt leuk, waardoor het de volgende ochtend wel een beetje pikte toen mijn wekker om iets voor zeven afliep…
We hadden een wagen gehuurd om naar Soetdoring, een natuurpark in de buurt, te rijden. Ik was al superblij dat ik zebra’s had gezien, toen bleek dat ze ook een apart stuk hadden met leeuwen en Cheetahs. ‘Betreden op eigen risico’ werd ons gewaarschuwd, dus…raampjes toe! En plots waren ze daar: 4 leeuwen lagen gewoon langs de kant van de weg. Was wel efjes schrikken toen ik hen in de gaten kregen!! Prachtige dieren wel! En zo werd ook mijn doel om 1 dier van ‘the big five’ te zien, bereikt!
De cheetahs zaten helaas iets verder van ons verwijderd, maar wederom oh-zo-mooi!
’s Avonds bezochten we een restaurantje dat Derek ons had aangeraden. Hij had ons wel verteld dat het een restaurant van een iets hogere prijsklasse was. Wanneer we de rekening kregen was onze verbazing dan ook groot toen bleek dat we voor nog geen 20 euro per persoon hadden genoten van een voorgerecht, hoofdgerecht én wijn!
Zondag was het opkuisdag: wassen, frigo uitkuisen, afwassen,…
We waren net ons huiswerk aan het maken toen Marc kwam vragen om mee te gaan zwemmen. Helaas bleek het zwembad gesloten waardoor we overschakelden naar plan B: minigolf. Dat is eigenlijk echt nog eens leuk om te doen!
De tijd vliegt: vandaag zijn we hier immers al ¼ van onze tijd hier en er is nog zoveel dat we moeten doen. We zijn stillekesaan begonnen aan onze voorbereidingen van onze grote reis tijdens de paasvakantie. Marc, Jan, Monica, Tom & ik zouden Kaapstad, de tuinroute en het Krugerpark willen aandoen, maar er moet nog véééél geregeld worden. Hoog tijd om hier eens deftig werk van te maken want zoals ik al zei: het gaat zo snel allemaal!
zondag 24 februari 2008
Stand van zaken
Deze week hebben we Cecilia ingeruild tegen Andreas. Helaas, want Cecilia was echt een lieveke. Andreas daarentegen doet totaal geen moeite om contact te zoeken en elke keer dat we hem uitnodigen om mee te gaan slaat hij ons aanbod af. Hij zit constant op zijn kamer achter zijn laptop. Jammer want zo maakt hij het ook gewoon stom voor zichzelf. Sinds hij hier is, wordt de badkamer meer dan ooit benut: doucheke, haartjes drogen (zélfs ik heb geen haardroger mee!), gelleke leggen,…
Ook de Belgische buurmeisjes zijn aangekomen, maar heb hen nog niet zo vaak gezien.
Op het werk is het nog steeds hetzelfde verder: kranten doorbladeren naar de naam ‘Supersport’, faxen, rondbellen voor promomeisjes, inventariseren,…
Vrijdag heb ik wel voor de eerste keer ideeën mogen geven voor evenementen om kinderen aan het sporten te krijgen: leuk! Nu is het nog de vraag in hoeverre er naar mij geluisterd gaat worden… Maar uiteindelijk klaag ik niet: mijn collega’s zijn vriendelijk en ik ben al elke avond voor vijf uur naar huis mogen gaan.
Voor ons project rond het Nationaal Museum zijn we door Derek al rondgeleid in verschillende musea: al toffe dingen gezien! Nu krijgen we een aantal lessen van hem (hebben huiswerk gekregen voor dit weekend!) ter voorbereiding van het Batho-project. Batho is een township waar wij de mensen gaan interviewen om zo te weten te komen hoe het er daar vroeger aan toe ging. Denk dat dit heel interessant kan worden!
Verder ben ik intussen helemaal ingewijd in het leven van de huisvrouw: kuisen, wassen, strijken,… Moet wel bekennen dat de discipline om meteen na het eten aan de afwas te beginnen ons vaak ontbreekt, waardoor we dan uiteindelijk uit noodzaak een hele berg moeten aanvatten.
Naast huisvrouw ben ik ook een sportvrouw geworden: fitness is mijn nieuwe bezigheid. Voor ‘een potteke in den Allee’ kan je een hele dag lang fitnessen waarbij je beroep kan doen op een hoop trainers en na afloop een sauna kan nemen. Het plan is om twee keer per week met Monica te gaan sporten: de goeie voornemens zijn er!!!
Ook de Belgische buurmeisjes zijn aangekomen, maar heb hen nog niet zo vaak gezien.
Op het werk is het nog steeds hetzelfde verder: kranten doorbladeren naar de naam ‘Supersport’, faxen, rondbellen voor promomeisjes, inventariseren,…
Vrijdag heb ik wel voor de eerste keer ideeën mogen geven voor evenementen om kinderen aan het sporten te krijgen: leuk! Nu is het nog de vraag in hoeverre er naar mij geluisterd gaat worden… Maar uiteindelijk klaag ik niet: mijn collega’s zijn vriendelijk en ik ben al elke avond voor vijf uur naar huis mogen gaan.
Voor ons project rond het Nationaal Museum zijn we door Derek al rondgeleid in verschillende musea: al toffe dingen gezien! Nu krijgen we een aantal lessen van hem (hebben huiswerk gekregen voor dit weekend!) ter voorbereiding van het Batho-project. Batho is een township waar wij de mensen gaan interviewen om zo te weten te komen hoe het er daar vroeger aan toe ging. Denk dat dit heel interessant kan worden!
Verder ben ik intussen helemaal ingewijd in het leven van de huisvrouw: kuisen, wassen, strijken,… Moet wel bekennen dat de discipline om meteen na het eten aan de afwas te beginnen ons vaak ontbreekt, waardoor we dan uiteindelijk uit noodzaak een hele berg moeten aanvatten.
Naast huisvrouw ben ik ook een sportvrouw geworden: fitness is mijn nieuwe bezigheid. Voor ‘een potteke in den Allee’ kan je een hele dag lang fitnessen waarbij je beroep kan doen op een hoop trainers en na afloop een sauna kan nemen. Het plan is om twee keer per week met Monica te gaan sporten: de goeie voornemens zijn er!!!
zondag 17 februari 2008
weekend
15 februari
Na de fameuze teambuilding, waar ik al meteen ‘like a virgin’ van Madonna mocht zingen, vroegen de Duitsers ons of we hen wilden vergezellen naar een braai. Zij hadden een paar weken geleden wat ‘locals’ ontmoet, die hen nu hadden uitgenodigd voor een barbecue’ke.
Daar aangekomen bleek het helemaal niet om een ‘barbecue’ke’ te gaan maar om een heuse barbecue! Het huis, met zwembad, bleek een studentenhuis te zijn, echt super! Het was heel leuk om nieuwe mensen te leren kennen. Zo ontmoette ik ook Jonkher, een jongen die overweegt om volgend jaar in Leuven te komen studeren. Ik heb onze stad goed bestoeft!
De avond eindigde in ‘Mystics’, een toffe uitgaansplek waar zowat de halve blanke Bloemfontein-populatie haar avonden doorbrengt. (Aan Steven, Manu & Dreek: deze keer was ik écht goed in poolen!) De taxi bracht ons thuis, waar Cecilia voor ons een bordje zelfgemaakte sushi had achtergelaten op tafel. Heel lief, maar moet bekennen dat ik niet zo’n fan ben.
16 februari
Cecilia had geregeld dat we met haar en een vriendin (met auto!) naar een marktje konden. Was leuk, maar niets gekocht. Grappig hoe die Chinezen steeds worden aangetrokken door standjes met de grootste rommel, hoe meer kitsch, hoe liever!
’s Middags werden we verwacht op de picknick van Bianca. Zij vertrekt volgende week naar Amerika en had haar internationale studenten ook uitgenodigd voor haar afscheidsfeestje. Helaas begon het na een uur of twee te regenen, waardoor we gedwongen werden huiswaarts te keren.
Gelukkig was het weer opgeklaard toen de rugbymatch begon. Rugby is hier echt dé sport! De plaatselijke ploeg heet ‘ The Cheetahs’. Al de hele dag zag je mensen in oranje kleren, mensen die voorbij reden met vlaggen uit hun wagen,… En ik beken, ik begin ook al een beetje fan te worden. De regels zijn me nog steeds niet helemaal duidelijk, maar de sfeer in het stadium was super!! Helaas verloren de Cheetahs, maar de toon voor de avond was gezet: we trokken naar Barbas: de plaats waar die andere helft van de blanke populatie vertoeft, en er leuke dansmuziek gedraaid wordt. Deze keer was ik niet de enige vrouw in het gezelschap! Woensdag is Monika aangekomen, een Duits meisje die twee straten verder woont: lijkt me een toffe madam. We hebben gisteren dan ook onze eerste shopdag vastgelegd, iets waar ik al van mijn aankomst naar uitkijk, want de kleren zijn hier leuk én goedkoop!!!
17 februari
Cornel, een collega, had Tom en mij uitgenodigd om bij haar te komen braaien. We maakten kennis met haar familie (ongelofelijk lieve mensen) en genoten van een heerlijke maaltijd! We vielen wel wat uit de toon met ons beperkt vlees verbruik, maar als je die Zuid-Afrikanen zou moeten volgen…ppfff! Bij ons vertrek moesten we mee op de foto met Cornel en haar zus, en kregen we door de mama een pot zelfgemaakte abrikozenconfituur toegestopt. Niet slecht om vriendjes te worden met Cornel, zij is immers degene die mij op het einde van mijn stage mee moet beoordelen…
Na de fameuze teambuilding, waar ik al meteen ‘like a virgin’ van Madonna mocht zingen, vroegen de Duitsers ons of we hen wilden vergezellen naar een braai. Zij hadden een paar weken geleden wat ‘locals’ ontmoet, die hen nu hadden uitgenodigd voor een barbecue’ke.
Daar aangekomen bleek het helemaal niet om een ‘barbecue’ke’ te gaan maar om een heuse barbecue! Het huis, met zwembad, bleek een studentenhuis te zijn, echt super! Het was heel leuk om nieuwe mensen te leren kennen. Zo ontmoette ik ook Jonkher, een jongen die overweegt om volgend jaar in Leuven te komen studeren. Ik heb onze stad goed bestoeft!
De avond eindigde in ‘Mystics’, een toffe uitgaansplek waar zowat de halve blanke Bloemfontein-populatie haar avonden doorbrengt. (Aan Steven, Manu & Dreek: deze keer was ik écht goed in poolen!) De taxi bracht ons thuis, waar Cecilia voor ons een bordje zelfgemaakte sushi had achtergelaten op tafel. Heel lief, maar moet bekennen dat ik niet zo’n fan ben.
16 februari
Cecilia had geregeld dat we met haar en een vriendin (met auto!) naar een marktje konden. Was leuk, maar niets gekocht. Grappig hoe die Chinezen steeds worden aangetrokken door standjes met de grootste rommel, hoe meer kitsch, hoe liever!
’s Middags werden we verwacht op de picknick van Bianca. Zij vertrekt volgende week naar Amerika en had haar internationale studenten ook uitgenodigd voor haar afscheidsfeestje. Helaas begon het na een uur of twee te regenen, waardoor we gedwongen werden huiswaarts te keren.
Gelukkig was het weer opgeklaard toen de rugbymatch begon. Rugby is hier echt dé sport! De plaatselijke ploeg heet ‘ The Cheetahs’. Al de hele dag zag je mensen in oranje kleren, mensen die voorbij reden met vlaggen uit hun wagen,… En ik beken, ik begin ook al een beetje fan te worden. De regels zijn me nog steeds niet helemaal duidelijk, maar de sfeer in het stadium was super!! Helaas verloren de Cheetahs, maar de toon voor de avond was gezet: we trokken naar Barbas: de plaats waar die andere helft van de blanke populatie vertoeft, en er leuke dansmuziek gedraaid wordt. Deze keer was ik niet de enige vrouw in het gezelschap! Woensdag is Monika aangekomen, een Duits meisje die twee straten verder woont: lijkt me een toffe madam. We hebben gisteren dan ook onze eerste shopdag vastgelegd, iets waar ik al van mijn aankomst naar uitkijk, want de kleren zijn hier leuk én goedkoop!!!
17 februari
Cornel, een collega, had Tom en mij uitgenodigd om bij haar te komen braaien. We maakten kennis met haar familie (ongelofelijk lieve mensen) en genoten van een heerlijke maaltijd! We vielen wel wat uit de toon met ons beperkt vlees verbruik, maar als je die Zuid-Afrikanen zou moeten volgen…ppfff! Bij ons vertrek moesten we mee op de foto met Cornel en haar zus, en kregen we door de mama een pot zelfgemaakte abrikozenconfituur toegestopt. Niet slecht om vriendjes te worden met Cornel, zij is immers degene die mij op het einde van mijn stage mee moet beoordelen…
woensdag 13 februari 2008
Eerste dag stage
11 februari: eerste stagedag
Iemand van de universiteit bracht me naar mijn stageplaats, waar ik kennismaakte met Lynn: dé baas, maar een hele lieve vrouw! We namen plaats in de zithoek, waar mijn 4 vrouwelijke collega’s kwamen kennismaken. Er werd besloten dat ik meteen aan de slag kon, maar…er was geen werk voor mij!!!
Ik mocht beginnen met het inventariseren van ballonstokjes, wauw!
Nadien lieten ze mij de resultaten van een enquête over hun bekendste chipsmerk ‘Simba’ overtypen op pc. (Ik heb een eigen bureautje, maar voorlopig nog geen internetaansluiting). Deze enquêtes gebeuren elk weekend, dus deze ingeven wordt vanaf nu mijn vaste werkje.
Toen dit na een half uur al weer afgehandeld was mocht ik cd’tjes in hoesjes steken! Van bezigheidstherapie gesproken!
Een collega moest nog een verjaardagscadeau gaan kopen voor haar vriend en vroeg of ik mee wou gaan. Dus gingen we een beetje shoppen onder de uren!
Terug op ZPR vonden ze na lang denken toch nog een werkje voor mij: het opruimen van de opslagplaats waar ze alle promomateriaal verzamelen. (Dit was niet meer gebeurd sinds de stage van de Belgische meisjes een jaar geleden) Op een uur zag dat lokaal er weer goed uit, waardoor ik de commentaar kreeg dat ik ‘te snel werkte’! Het laatste uur heb ik nog wat gepraat met de dames, zij waren immers toch al heel de middag computerspelletjes aan het spelen en aan het converseren via MSN. Ze doen daar écht NIKS!
Vrijdag is het teambuilding!!! Dan gaan we ‘Idols’ spelen, pizza eten, enz.
Ben benieuwd: heb die mensen 1 keer gezien en mag mijn ‘zangtalent’ al gaan demonstreren.
Ga vragen als het goed is als ik alleen maar namiddagen kom, zo zit ik niet in de drukke ochtendspits met mijn fietske, een mountainbike, (ze rijden hier als gek!) en hebben ze misschien toch nog iets om mijn tijd mee te vullen. Ben al 3 van de 5 voormiddagen bezig voor het nationaal museum en met les, dus op die 2 zal het nu ook wel niet aankomen…
Willem Pretorius Park
9 februari: Willem Pretorius Park
Om 5u ging de wekker af, want we wilden om kwart voor 6 vertrekken. (De waarom hiervan is me nog steeds niet duidelijk!) Na anderhalf uur rijden kwamen we aan bij het Willem Pretorius Park. We boekten een huisje -met zicht op het meer- voor 1 nacht en trokken met onze VW Polo het park in.
Zo’n park is echt veel leuker dan de zoo: je moet de dieren immers nog vinden! Het was echt grappig: traag rijden met de vensters open en als je een dier zag: ‘stop’ roepen. Dan was het de kunst om zo stil mogelijk uit de auto te stappen of zo ver mogelijk uit je venster te gaan hangen om als een échte toerist vanuit alle mogelijke standpunten foto’s te trekken…
We zagen schildpadden, gnoes, springbokken, struisvogels en nog wat rare dingen waarvan we eigenlijk niet wisten wat het was. Ons doel om een neushoorn te zien, hebben we helaas niet bereikt!!!
’s Middags trokken we naar ‘Welkom’, een stadje met een aantrekkelijke naam, dat volgens de reisgids bekend stond om haar Flamingolake. Na meermaals verkeerd rijden en vragen naar het befaamde meer kwamen we dan uiteindelijk uit bij een plas water wat nog steeds niet het Flamingomeer bleek te zijn. Gefrustreerd maakten we rechtsomkeer naar ons huisje. Welkom was dus een flop!!
10 februari: Willem Pretorius Park
Heb heerlijk geslapen: een 2-persoonsbed voor mij alleen en geen lawaai! (in Bloem is er àltijd lawaai, de hele nacht door). Om 7u gingen we terug het park in. We wilden de eersten zijn, zodat de dieren nog niet verdreven zouden zijn uit de buurt van de wegen. Deze werkwijze had succes: een troep van wel 30 giraffen stond nietsvermoedend blaadjes van de bomen te eten toen we langskwamen. Na een aantal foto’s vanuit de auto te nemen, werd de drang toch te groot om dichterbij te komen. We benaderden hen voorzichtig en slaagden er zo in om enkele mooie kiekjes te maken alvorens ze op de vlucht gingen, écht spectaculair!!
Op het vue-point genoten we naast van het uitzicht ook van een groep apen die zich niet geneerden voor de camera…
Dit avontuur eindigde in de plaatselijke McDonalds, waar de prijzen weer `schandzalig` laag waren!
(telefoonnr: +27514471346 - gsmnr: 0780024325)
donderdag 7 februari 2008
Aankomst Zuid-Afrika
4-5 februari
Het was op z’n minst wat je een ‘emotioneel afscheid’ kunt noemen. Ik dacht onopvallend te vertrekken naar ZA, maar dat was buiten m’n 3012-maatjes en familie gerekend. (Merci allemaal! Jullie zijn veel te lief!)
De vlucht naar Londen viel goed mee. Ik zat aan het raam en kon dus van het uitzicht genieten. Vond het echt bizar toen ik plots de kust al zag verschijnen, je ben zo vlug in Londen. Daar aangekomen moesten we bijna een dagtocht afleggen tot aan onze gate, amai! Deze keer was het vliegtuig een pak groter, denk dat daar minstens 350 man in zat. Wel tof was dat je in de kopsteun een tv’ke had, waar je een playlist op kon samenstellen of films kon bekijken. (Helaas zonder ondertitels) Je kon ook volgen boven welk land je vloog, op welke hoogte, enz.
Na deze lange vlucht met heel weinig slaap en niet echt lekker eten kwamen we aan in Johannesburg.
Daar onderschepte een ‘porter’ onze bagage om die naar de juiste gate te brengen. Snel dat die ging, en wij moesten natuurlijk volgen of we waren alles kwijt! Uiteraard vroeg deze vriendelijke man nadien ook centjes voor zijn bewezen diensten.
Tussen Johannesburg en Bloemfontein kwamen we in zo’n klein vliegtuigje terecht. Spannend, maar zo had je wel een mooi uitzicht. Aangekomen zwierden we onze jassen al snel uit,want de temperatuur bleek zo’n 30 graden. Bianca kwam ons ophalen en bracht ons naar ons huisje. Blijkbaar zijn wij de gelukzakken, want geen van ons moet een kamer delen. Het huisje is omringd door muren, hekken,tralies, … Ik kan jullie verzekeren, dat is echt een merde om elke keer al die sloten los te doen. Toen we hadden uitgepakt gingen Tom & ik naar het ‘Waterfront’, een gigantisch, nieuw, shoppingcenter. (kleren zijn hier niet duur, moet hier dus zeker eens wat aankopen doen!) Terug thuis kwamen onze buren kennismaken: Jan & Mark, twee Duitsers. Later kwam ook Cecilia aan, onze chinese huisgenote. Zij bood ons zelfbereidde chinese thee aan: echt niet te drinken dat goedje! ’s Avonds kookte zij ook voor ons (het hele huis en de frigo stinkt hier naar chinees =) ), waarna we ons bed ingingen en ik als een blok in slaap viel!
6 februari
Ik werd om 6u wakker door het geluid van de straat en het licht dat door de gordijnen kwam, balen! Om 8 uur werden we bij Dawn verwacht (zij en Bianca zijn degenen die voor de internationale studenten zorgen), die ons een rondleiding gaf. Ze toonde ons de winkels, de sloppenwijken, vertelde ons waar we beter niet komen,… Toen we door een stuk natuurpark reden zagen we struisvogels, antilopen, een gnoe en… een giraf! (een giraf fotograferen was het doel van mijn reis, had niet gedacht dat ik dat op dag twee al zou bereiken!). Een giraf noemen ze hier een kameelpaard, grappig! (verkeerslichten zijn ‘robots’ en computers ‘rekenaars’) Na deze trip werden we verwacht bij Dokter Nic, het departementshoofd denk ik. We deden een babbeltje met hem: hij in het Afrikaans en wij in het Nederlands, dat ging eigenlijk wel vlot. Hij zei dat we niet te veel lessen moesten volgen omdat we elk ook nog 2 andere projecten hebben. Nu zullen we waarschijnlijk maar 4 uur les per week hebben: interculturele studies en reclametaal. Nic is echt een héle lieve man: constant bezig van ‘welkom’, en ‘jullie zijn onze eregasten’, en ‘als er problemen zijn kom naar mij, ik ben jullie papa hier.’ (Maar lang niet zo’n goeie als jij hoor,papa). ’t Was wel een beetje gênant dat wij daar op onze sleffers zaten voor zo’n meneer met een das!
Nadien reden we met Bianca naar de winkel om inkopen te doen. We moesten ervan profiteren dat we met de auto konden gaan (was alleen voor de eerste keer, nadien moeten we te voet) dus kochten we meteen genoeg water, frisdrank (de cola smaakt hier anders, niet zo lekker),…
Ook toonde ze ons de plekjes om uit te gaan. We vroegen haar of ze ons wou afzetten bij The Waterfront, waar we een afrikaanse sim-kaart kochten voor 5 rand, dat is ongeveer 50 cent. Het leek wel alsof ze daar nog nooit een gsm gezien hadden, amai, wij hebben daar lang gestaan. Hierna gingen we naar het internetcafé waar we nog 20 minuten hadden om een mailtje naar het thuisfront te sturen. Maar toen ze sloten om 5u was het aan het gieten buiten, echt hard! De man stelde ons voor nog even te wachten in zijn winkel terwijl hij alles afsloot. 20 minuten later was het echter nog steeds niet gestopt, dus vroeg hij ons of we in lift wilden van hem. Zoals ik al zei: de mensen zijn hier zo vriendelijk allemaal!! ’s Avonds maakten we spaghetti voor onze buurjongens. (Cecilia was Chinees nieuwjaar gaan vieren) Zij vertelden ons dat ze van plan waren om dit weekend een auto te huren om een natuurpark te bezoeken, zo’n 45 km hier vandaan. Dus nu gaan we m z’n vieren een weekendje tussen de beesten zitten. Ben wel blij dat we iets te doen hebben, want buiten de shoppingcenters en het zwembad valt hier toch niet zo veel te beleven. We deden nog snel de afwas voor Cecilia thuis kwam, want elke keer als wij iets in de pombak laten staan wast zij dat af. We wilden dus vermijden dat ze denkt dat we van haar profiteren.
7 februari
Vandaag was echt een luie dag! Wakker tegen half 11, voorgaande verslagjes geschreven, ontbeten, wat gelezen, … Omdat onze kamers niet zo gezellig zijn, scheurden we prenten uit tijdschriften om tegen de muren te plakken. Ook de lelijke schilderijen uit onze living hebben we vervangen door posters, prenten en een verkeersbord dat we in een kast gevonden hebben. In de late namiddag zijn we met onze buurjongens een auto gaan huren voor het weekend. We mogen hem gaan halen om 5u morgenavond tot 5u zondagavond, voor een kleine 20 euro de man. Het is goedkoper om slechts 1 persoon als bestuurder op te geven, maar ik voelde me niet echt geroepen. Zelfs te voet ben ik nog steeds in de war met dat links rijden. Chipskes gegeten in ons tuintje, de rest van de spaghetti opgegeten en dan naar de universiteit. We hebben nog steeds geen studentenkaart, maar Jan & Mark hebben ingelogd voor ons…
Het was op z’n minst wat je een ‘emotioneel afscheid’ kunt noemen. Ik dacht onopvallend te vertrekken naar ZA, maar dat was buiten m’n 3012-maatjes en familie gerekend. (Merci allemaal! Jullie zijn veel te lief!)
De vlucht naar Londen viel goed mee. Ik zat aan het raam en kon dus van het uitzicht genieten. Vond het echt bizar toen ik plots de kust al zag verschijnen, je ben zo vlug in Londen. Daar aangekomen moesten we bijna een dagtocht afleggen tot aan onze gate, amai! Deze keer was het vliegtuig een pak groter, denk dat daar minstens 350 man in zat. Wel tof was dat je in de kopsteun een tv’ke had, waar je een playlist op kon samenstellen of films kon bekijken. (Helaas zonder ondertitels) Je kon ook volgen boven welk land je vloog, op welke hoogte, enz.
Na deze lange vlucht met heel weinig slaap en niet echt lekker eten kwamen we aan in Johannesburg.
Daar onderschepte een ‘porter’ onze bagage om die naar de juiste gate te brengen. Snel dat die ging, en wij moesten natuurlijk volgen of we waren alles kwijt! Uiteraard vroeg deze vriendelijke man nadien ook centjes voor zijn bewezen diensten.
Tussen Johannesburg en Bloemfontein kwamen we in zo’n klein vliegtuigje terecht. Spannend, maar zo had je wel een mooi uitzicht. Aangekomen zwierden we onze jassen al snel uit,want de temperatuur bleek zo’n 30 graden. Bianca kwam ons ophalen en bracht ons naar ons huisje. Blijkbaar zijn wij de gelukzakken, want geen van ons moet een kamer delen. Het huisje is omringd door muren, hekken,tralies, … Ik kan jullie verzekeren, dat is echt een merde om elke keer al die sloten los te doen. Toen we hadden uitgepakt gingen Tom & ik naar het ‘Waterfront’, een gigantisch, nieuw, shoppingcenter. (kleren zijn hier niet duur, moet hier dus zeker eens wat aankopen doen!) Terug thuis kwamen onze buren kennismaken: Jan & Mark, twee Duitsers. Later kwam ook Cecilia aan, onze chinese huisgenote. Zij bood ons zelfbereidde chinese thee aan: echt niet te drinken dat goedje! ’s Avonds kookte zij ook voor ons (het hele huis en de frigo stinkt hier naar chinees =) ), waarna we ons bed ingingen en ik als een blok in slaap viel!
6 februari
Ik werd om 6u wakker door het geluid van de straat en het licht dat door de gordijnen kwam, balen! Om 8 uur werden we bij Dawn verwacht (zij en Bianca zijn degenen die voor de internationale studenten zorgen), die ons een rondleiding gaf. Ze toonde ons de winkels, de sloppenwijken, vertelde ons waar we beter niet komen,… Toen we door een stuk natuurpark reden zagen we struisvogels, antilopen, een gnoe en… een giraf! (een giraf fotograferen was het doel van mijn reis, had niet gedacht dat ik dat op dag twee al zou bereiken!). Een giraf noemen ze hier een kameelpaard, grappig! (verkeerslichten zijn ‘robots’ en computers ‘rekenaars’) Na deze trip werden we verwacht bij Dokter Nic, het departementshoofd denk ik. We deden een babbeltje met hem: hij in het Afrikaans en wij in het Nederlands, dat ging eigenlijk wel vlot. Hij zei dat we niet te veel lessen moesten volgen omdat we elk ook nog 2 andere projecten hebben. Nu zullen we waarschijnlijk maar 4 uur les per week hebben: interculturele studies en reclametaal. Nic is echt een héle lieve man: constant bezig van ‘welkom’, en ‘jullie zijn onze eregasten’, en ‘als er problemen zijn kom naar mij, ik ben jullie papa hier.’ (Maar lang niet zo’n goeie als jij hoor,papa). ’t Was wel een beetje gênant dat wij daar op onze sleffers zaten voor zo’n meneer met een das!
Nadien reden we met Bianca naar de winkel om inkopen te doen. We moesten ervan profiteren dat we met de auto konden gaan (was alleen voor de eerste keer, nadien moeten we te voet) dus kochten we meteen genoeg water, frisdrank (de cola smaakt hier anders, niet zo lekker),…
Ook toonde ze ons de plekjes om uit te gaan. We vroegen haar of ze ons wou afzetten bij The Waterfront, waar we een afrikaanse sim-kaart kochten voor 5 rand, dat is ongeveer 50 cent. Het leek wel alsof ze daar nog nooit een gsm gezien hadden, amai, wij hebben daar lang gestaan. Hierna gingen we naar het internetcafé waar we nog 20 minuten hadden om een mailtje naar het thuisfront te sturen. Maar toen ze sloten om 5u was het aan het gieten buiten, echt hard! De man stelde ons voor nog even te wachten in zijn winkel terwijl hij alles afsloot. 20 minuten later was het echter nog steeds niet gestopt, dus vroeg hij ons of we in lift wilden van hem. Zoals ik al zei: de mensen zijn hier zo vriendelijk allemaal!! ’s Avonds maakten we spaghetti voor onze buurjongens. (Cecilia was Chinees nieuwjaar gaan vieren) Zij vertelden ons dat ze van plan waren om dit weekend een auto te huren om een natuurpark te bezoeken, zo’n 45 km hier vandaan. Dus nu gaan we m z’n vieren een weekendje tussen de beesten zitten. Ben wel blij dat we iets te doen hebben, want buiten de shoppingcenters en het zwembad valt hier toch niet zo veel te beleven. We deden nog snel de afwas voor Cecilia thuis kwam, want elke keer als wij iets in de pombak laten staan wast zij dat af. We wilden dus vermijden dat ze denkt dat we van haar profiteren.
7 februari
Vandaag was echt een luie dag! Wakker tegen half 11, voorgaande verslagjes geschreven, ontbeten, wat gelezen, … Omdat onze kamers niet zo gezellig zijn, scheurden we prenten uit tijdschriften om tegen de muren te plakken. Ook de lelijke schilderijen uit onze living hebben we vervangen door posters, prenten en een verkeersbord dat we in een kast gevonden hebben. In de late namiddag zijn we met onze buurjongens een auto gaan huren voor het weekend. We mogen hem gaan halen om 5u morgenavond tot 5u zondagavond, voor een kleine 20 euro de man. Het is goedkoper om slechts 1 persoon als bestuurder op te geven, maar ik voelde me niet echt geroepen. Zelfs te voet ben ik nog steeds in de war met dat links rijden. Chipskes gegeten in ons tuintje, de rest van de spaghetti opgegeten en dan naar de universiteit. We hebben nog steeds geen studentenkaart, maar Jan & Mark hebben ingelogd voor ons…
Abonneren op:
Posts (Atom)
